ทับรอยเป็นอันเสร็จสิ้น
“เจ้าแสบกว่าที่ข้าคิดแฮะ” โฟรเซนเปรยเบาๆ
“เพราะเจ้าชอบคิดว่าข้าติงต๊องน่ะสิ ถึงข้าจะอ๊องก็เอาตัวรอดเก่งนะ” เมื่อมีอาวุธในมือก็อุ่นใจ ข้าพยักหน้าให้สัญญาณโฟรเซนใช้เวทข้ามมิติ พลันรอบกายกลายเป็นสีดำสนิทพร้อมความรู้สึกที่เหมือนโดนจับเหวี่ยงไปมา
เอ๊ะ เดี๋ยวนะ
เจ้าเสือรู้ทางไปเผ่าแมงป่องด้วยหรือ
“เพิ่งนึกได้หรือเด็กอ๊อง”
มันถือโอกาสด่าข้าด้วยคำที่ข้าเพิ่งเปรียบเปรยตัวเอง ฮึ่ม ถ้าไม่ติดว่าพยายามทรงตัวในห้วงมิติโคตรพลิกตลบชวนอาเจียน ข้าจะดึงผมมัน!
“ตอนท่านราพิตต์วาดวงเวทบนแผ่นหลังของข้า ท่านก็บอกพิกัดของทั้งสามเผ่าให้พวกเราพยัคฆ์เมฆาจดจำไว้ก่อนแล้ว และคงไม่ต้องถามหรอกนะว่าได้พิกัดเหล่านี้จากไหน ในเมื่อภารกิจครานี้ของสมาพันธ์ล้วนต้องส่งมอบสิ่งของที่เผ่างู เผ่าแมงป่อง และเผ่าอูฐ”
เจ้าเสืออธิบายรวดเดียว ดีจัง ข้าจะได้ไม่ต้องถามเยอะ
“ใจกล้าแต่สมองไม่พัฒนา เจ้าก็เป็นได้แค่เด็กอ๊อง”
“หยุดย้ำได้แล้วเจ้าเสือบ้า”
“ชอบหาว่าข้าใช้คำซ้ำซาก เจ้าที่เรียกแต่เจ้าเสือบ้าไม่หนักกว่าหรือ”
“ข้า…ข้า…ฮึ่ม ข้าไม่เคยเรียนหนังสือนี่นา เค้นสมองเถียงกับเจ้าได้ขนาดนี้ก็เก่งแล้ว ข้าเป็นครึ่งเทพไร้ญาติขาดมิตรนะ” ตั้งใจใช้ความน่าสงสารเข้าสู้ พูดแล้วดันสลดซะเอง ข้าเม้ม
