้สลักอาคมกักพลังเวท แต่จะให้ข้านั่งรอแบบเชิดๆ ก็ไม่ได้ เขาจึงใช้เชือกมัดมือไพล่หลัง บังคับให้ข้านั่งคุกเข่าบนพรมกลางห้อง ดูเหมือนเหยื่อตัวน้อยๆ ที่รอนายพรานมาปลิดชีพ
“ถ้าฮาเวสเตอร์ไม่มาทางนี้ เจ้าคิดว่าเขาไปหาใครก่อน” ข้าถาม หลังขาเริ่มเป็นตะคริว เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ สงสัยตัวข้าจะตกเหยื่อไม่ได้ซะแล้วสิ
‘ท่านราพิตต์แน่นอน’
“งั้นเราโผล่ไปเผ่าแมงป่องกันเลยดีไหม”
‘ความคิดไม่เลว’
พลันมือหนึ่งคว้าหมับที่หัวไหล่ ข้านึกว่าเจ้าเสือจะพาวาร์ปเลยนั่งนิ่งไม่ขัดขืนอะไร แต่หางตาดันเห็นประกายวิบๆ วับๆ ของหอกคมที่กำลังทิ่มแทงเข้ามา ไม่ทันร้องจ๊าก แสงสีทองก็สว่างจ้าเบื้องหน้า ร่างผิวเข้มของคนคุ้นตาปรากฏพร้อมใช้กรงเล็บฟันอาวุธขาดเป็นสองท่อน
“โฟรเซน!”
“เจ้าเงียบก่อน” ดวงตาสีแดงของเจ้าเสือวาวโรจน์มาก คมเขี้ยวเองก็แสยะอย่างรอโอกาสนี้มานานแล้ว มันยกเท้าถีบท้องของผู้จู่โจมจนหงายหลังก่อนจะคว้าหอกหักครึ่งโดยหันด้านคมเขวี้ยงใส่คนคนนั้น เล็งตำแหน่งน่องขาขวา ทำให้ร่างที่กำลังจะลุกลงไปทรุดอีกครั้งในสภาพเลือดโชก
“อ๊ากก!”
“โพดีเซิร์ก!”
ข้าเพิ่งสังเกตว่าคนคนนั้นคือหัวหน้าเผ่างู อ้าว ทำไมหมอนี่ถึงเล่นงานข้ากันล่ะ
“เจ้าโดนตลบหลังไง หึ พวกงูปลิ้นปล้อนเลี้ยงไม่เชื่อง” โฟรเซนเหยียบซ้ำที่ปลายหอก ทำให้
