เจ้าจะไปไหน” โฟรเซนที่กระชากคอเสื้อโพดีเซิร์กต่อยจนตาบวมปากแตกแก้มปูดหันมาจ้องเขม็ง ข้าสะดุ้งโหยง เพิ่งรับรู้ตอนนี้เองว่าเวลาตีกันเจ้าเสือมันออมแรงให้ เพราะถ้าเอาจริงหมัดเดียวก็ทำหัวหน้าเผ่างูฟันหักได้ ซึ่งถ้าเป็นครึ่งเทพปวกเปียกอย่างข้า คาดว่าน่าจะคอหัก
“หึ” เจ้าเสือเห็นข้าไม่ตอบแถมยังคิดฟุ้งซ่านก็ลากร่างโพดีเซิร์กไปจับหัวกระแทกกำแพงจนสลบเหมือด รอยแตกเป็นหลุมลึกขนาดเท่าศีรษะของหัวหน้าเผ่างูและเศษหินทรายร่วงกราวตรงนั้นบ่งบอกว่าเจ้าเสือทรงพลังขนาดไหน
รวดเร็ว…รุนแรง
ข้ากระเถิบตัวถอยหลังมากขึ้นเมื่อเจ้าเสือเดินกลับมาหา มันโหดจนตกใจ
“ข้าอุตส่าห์แก้แค้นแทนเจ้า นี่หรือคือการตอบแทน” เจ้าเสือเอ่ยพลางเช็ดเลือดกับเสื้อตัวเอง ยังคงเดินย่างสามขุมเข้ามาจนข้าหลังชิดกำแพง
“แน่ใจหรือว่าเพื่อข้า เจ้าระบายความอัดอั้นที่ก่อนหน้านี้ออกมาไม่ได้ต่างหาก”
“นั่นสินะ ยังอาละวาดไม่สะใจเลย เจ้ามาเป็นกระสอบทรายให้ข้าต่อไหมล่ะ”
“อย่านะ!”
ข้ารีบหลับตาปี๋เมื่อเจ้าเสือยื่นกรงเล็บมาด้านหน้า ก่อนจะร้องโอ๊ยเมื่อมันดีดหน้าผากดังโป๊ก
“ติงต๊อง” เจ้าเสือหัวเราะร่วน ก่อนจะช้อนมือใต้รักแร้หิ้วร่างข้าขึ้นสบายๆ ซึ่งจากการที่มันลากร่างของโพดีเซิร์กทั้งที่อีกฝ่ายตัวสูงใหญ่กว่าแล้วคาดว่าน้ำหนักตัวของครึ่งเ
