จู่ๆ มีใครก็ไม่รู้เสนอตัวช่วยเหลือ แทนที่จะตั้งข้อสงสัยดันเรียกอีกฝ่ายอย่างยกย่องเชิดชู เจ้าถูกหมอนั่นปั่นหัวแล้วยังไม่รู้ตัว เป็นหมากที่ถูกเลี้ยงให้เชื่อง เป็นกองกำลังลับของพวกมัน!”
โพดีเซิร์กไม่กล้าแทงหอก แต่จากการถลึงตาใส่คาดว่าบอกให้ข้าหยุดพูด เขารับความอัปยศนี้ไม่ไหวแล้ว
แต่เมื่อปากข้าเริ่มพล่าม…ก็ยากจะห้ามปราม
“ทุกวันที่พวกเจ้าทำสงคราม ทำไปเพื่ออะไรเคยตั้งคำถามบ้างไหม”
โพดีเซิร์กกำลังจะตอบ ข้าก็แย้งซะก่อนทั้งที่โยนคำถามไปเอง
“อย่า! อย่าเพิ่งเถียง ฟังข้าพูดก่อน” ข้าชักไฟติด ได้พ่นสิ่งที่คิดมาออกมาตรงๆ แล้วคึกจัด “นอกจากความสูญเสีย เจ้าไม่ได้อะไรเลยจากการเป็นวัวเป็นม้าให้ท่านผู้นั้นหลอกใช้ ลองคิดให้ดีสิ จุดเริ่มต้นของสงครามคืออะไร เพราะทรัพยากรใช่หรือไม่ แต่ตอนนี้พวกเจ้าต่างก็ได้การสนับสนุนจากท่านผู้นั้น มีกินมีใช้ท้องอิ่มทุกวัน แล้วจะหาเรื่องสู้กันเองอีกทำไม”
โพดีเซิร์กจะเอ่ยอีกครั้ง แต่ข้าก็แย้งอีกรอบ
“เพื่อความเป็นใหญ่ เพื่อเป็นผู้ครองแดนทะเลทรายงั้นหรือ”
หัวหน้าเผ่างูทำหน้าเพลียจะเอ่ย ผายมือเชิญข้าพล่ามให้จบๆ
“ตอนนี้เจ้าควรนำสิ่งที่ได้มาจากการถูกหลอกเพื่อพัฒนาดินแดน ไม่ใช่รบราฆ่าฟันจนแดนทะเลทรายแห่งนี้ติดอันดับห้าของแดนอันตรายที่ไม่มีใครกล้ามาเยือน ตอ
