‘เรี่ยวแรงระดับเจ้า บีบคอก็เหมือนนวดคอให้ข้านั่นแหละ’
“เจ้า…”
“เจ้าคือผู้ส่งสารแห่งสามภพนี่!!”
กำลังจะหลุดปากด่าเจ้าเสือดันโดนสเกลปิออซขัดซะก่อน
“เจ้านี่คือผู้ส่งสารแห่งสามภพหรือ” ชายที่น่าจะเป็นหัวหน้าเผ่าอูฐซึ่งมีเคราดกหนาเอ่ย ในมือถือค้อนใหญ่กว่าหัวข้าซะอีก
“ใช่! ข้าจำหน้ามันได้ดี!!” โพดีเซิร์กและสเกลปิออซกล่าวพร้อมเพรียงกัน “เจ้าจะพูดตามข้าทำไม!!”
ข้ากะพริบตาปริบๆ พยายามปิดปากตัวเองไม่ให้แซวท่าทางราวสหายรู้ใจของทั้งคู่
“มันล้มมาทางข้า ข้าจะพาตัวมันกลับไป” ชายหนุ่มเคราดกพูดเรียบๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาหิ้วคอเสื้อข้า
“ไม่! เจ้านี่มันเป็นเชลยของข้า” โพดีเซิร์กยกหอกขวาง เฉียดหน้าข้าไปนิดเดียว
“เจ้านี่ลอบทำร้ายข้า ตามสิทธิ์แล้วข้าสามารถพาตัวมันกลับไปลงโทษ” สเกลปิออซเถียง ใช้ปลายดาบตวัดหอกออกจนเกือบจะจิ้มตาข้า
“เจ้านี่เป็นของข้า!” ชายเคราดกเริ่มขึ้นเสียง เหวี่ยงค้อนขู่ขวัญไปทางหัวหน้าเผ่างู
“ของข้า!!” โพดีเซิร์กตั้งหอกพร้อมรับ
“ของข้าต่างหาก!” สเกลปิออซหันดาบไปหาหัวหน้าเผ่าอูฐ ทำให้ฝ่ายนั้นเบนค้อนไปทางหัวหน้าเผ่าแมงป่องแทน เท่ากับว่าพวกเขาต่างคนต่างชูอาวุธเข้าหากันเกิดเป็นสามเหลี่ยมเล็กๆ โดยมีข้าเป็นจุดกึ่งกลาง
แหม ลูกครึ่งเทพที่ใครเห็นก็รังเกียจเพิ่งมีคนยื้อแย่งตัวอยากได้ขนาดน
