ี้เป็นครั้งแรกเลย
‘เจ้าชอบหรือ’
สยองพิลึกน่ะสิไม่ว่า!
เจ้าเสือหัวเราะลั่นชอบใจ ก่อนจะกำชับให้ข้าสร้างเรื่องวุ่นวายกว่านี้
‘ตอนนี้แหละแฉความจริงเลย!’
หุบปากนะไอ้เสือไม่รักดี!!
ข้าด่ามันเมื่อโฟรเซนดูจะสนุกสนานมากกับการกลั่นแกล้งกัน ไม่รู้ว่ามั่นใจในฝีมือตัวเองว่าข้าจะไม่บาดเจ็บ หรืออยากเห็นข้าโหวกเหวกโวยวายเดี๋ยวกลิ้งเดี๋ยวม้วนไปกับทรายกันแน่!
“เอ่อ ข้าอยากจะบอกว่า…”
“หุบปาก!”
“แต่ข้า…”
“บอกให้หุบปากไงล่ะ!”
“ข้าจะบอกว่ารีบๆ พาไปหาท่านผู้นั้นสักทีสิเฟ้ย!” คำตะโกนที่เค้นมาจากปอด ทำให้เสียงข้าดังกลบการต่อสู้ทั้งหมด ชาวเผ่าทั้งสามถึงกับถืออาวุธค้างแล้วมองมาทางนี้ ฉงนสงสัยเหลือเกินว่าใครกล้าเอ่ยถึงท่านผู้นั้นด้วยน้ำเสียงโกรธจัด
ข้าเองก็ตกใจตัวเองเหมือนกัน แต่เรื่องปากไวขอให้บอก โพล่งก่อนค่อยสำนึกผิดทีหลัง
‘เหลือจะเชื่อที่เจ้ามีชีวิตมาเจอข้าโดยไม่โดนเชือดทิ้งที่แดนเทพ’
คงเป็นความซวยของข้าละมั้ง ถึงได้รอดมาทำพันธะกับเจ้าไง!
ข้าตอกกลับเจ้าเสืออย่างเจ็บแสบก่อนจะนั่งกอดเข่าพยายามทำตัวเล็กเมื่อถูกทุกสายตาจับจ้องอย่างชวนกดดัน แต่ละคนถืออาวุธครบมือส่วนข้าไม่มีอะไรในมือนอกจากกำทรายย่อมหวาดหวั่นอยู่แล้ว
“เจ้า…พูดว่าอะไรนะ” ชายเคราดกเอ่ยน้ำเสียงติดขัด สีหน้าภายใต้เคราดกดำปรากฏ
