ความตื่นตกใจอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งท่าทางนั้นไม่ต่างกับสเกลปิออซและโพดีเซิร์กที่ดูจะสับสนและสงสัยว่าทำไมเผ่าอื่นถึงรู้จักท่านผู้นั้นด้วย
“บอกว่าพาข้าไปหาท่านผู้นั้นของพวกเจ้าสักที” ข้าพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น แต่เพิ่มคำช่วยเสี้ยมมากขึ้นอย่างฮึกเหิม
“ของพวกข้า? จะเป็นของพวกข้าได้ยังไง ในเมื่อข้าเป็นผู้เดียวที่ท่านผู้นั้นสนับสนุน” สเกลปิออซเอ่ย สีหน้าเคว้งคว้างยามมองอีกสองเผ่าซึ่งตื่นตะลึงไม่แพ้กัน
“ไม่ใช่ ข้าต่างที่ท่านผู้นั้นให้ความช่วยเหลือ” โพดีเซิร์กพึมพำคล้ายกำลังหลอกตัวเอง
“พวกเจ้ารู้จักท่านผู้นั้น?” ชายเคราดกถามโต้งๆ
“รู้จักดีสุดๆ!” สเกลปิออซกับโพดีเซิร์กตะโกนพร้อมเพรียง ก่อนจะหันไปจ่อดาบยกหอกใส่กันอย่างรับไม่ได้ “เจ้าเลิกแอบอ้างนะ ท่านผู้นั้นอยู่ฝั่งข้า”
“ฝั่งข้า!” ชายเคราดกไม่ยอมแพ้
“ฝั่งข้าต่างหาก!!” เสียงประสานกับท่าทางทำอะไรไม่ถูกของพวกเขาทำให้ข้าที่นั่งกอดเข่าเริ่มอยากได้ขนมสักชิ้นมากินแกล้ม แหม กำลังสนุกเลย เถียงกันอีกสิ ตีกันเยอะๆ เลย
‘เจ้ายังไม่เคยชิมคัพเค้กบลูเบอร์รี่ที่สมาพันธ์สินะ กลับไปแล้วลองสั่งสักชิ้นสิ’
เจ้าสิสั่ง แย่งเจ้ากินสนุกกว่าสั่งเองเยอะเลย!
‘เจ้าไม่มีมือหรือไงถึงกดสั่งเองไม่ได้’
แล้วทำไมเจ้าไม่รู้จักบริการเจ้านาย ถ้าอยากชนะซีเอลไม่ต้
