องส่งข้าเข้าดงสมรภูมิหรอก เริ่มจากลองปฏิบัติตัวกับข้าให้ดีขึ้นกว่านี้สิ
‘ฝันไปเถอะ’
ข้าฝันอะไรเจ้าก็อ่านใจได้ทั้งหมดนั่นแหละ!
ข้าทะเลาะกับเจ้าเสือในใจ ส่วนหัวหน้าสามเผ่าก็กำลังโต้เถียงกันเอง และเมื่อไม่ได้ผลสรุปที่ดี แถมสีหน้าแต่ละคนมืดครึ้มอย่างสุดกลั้น พวกเขาก็พากันตะโกนลั่นพร้อมประกาศชัด
“ข้าจะกลับเผ่า!!!”
ไม่รู้ว่าไปทะเลาะกันอีท่าไหน แต่ละคนถึงได้สะบัดหน้าหนีไปคนละทางพลางหันหลังให้แก่กัน ไม่ทันถอนหายใจโล่งอก อาวุธทั้งสามชนิดก็หันมาจ่อกบาลข้าที่นั่งกอดเข่าตาปริบๆ
“แต่เจ้าจะต้องไปกับข้าด้วย” สเกลปิออซเริ่มคนแรก
“ไม่ เจ้านี่ต้องไปกับข้า!” โพดีเซิร์กตามอย่างรวดเร็ว
“ต้องไปกับข้าต่างหาก!!” ชายเคราดกไม่ยอมตกขบวน ร่วมด้วยช่วยกันยื้อแย่งข้า
ก่อนหน้านี้ยังขาสั่นกลัวตายอยู่หรอกนะ แต่พอสถานการณ์เป็นต่อ แถมเจ้าเสือชวนคุยตลอดด้วยน้ำเสียงน่าหมั่นไส้แต่ชวนให้รู้สึกสบายใจ ข้าก็ยกมือถามอย่างสุภาพ
“ขอข้าเลือกได้รึเปล่า”
“เจ้าได้สิทธิ์นั้น!” ทั้งสามกล่าวพร้อมกันพลางลดอาวุธลงเพื่อเปิดโอกาสให้ข้าตัดสินใจ แม้จะเอ่ยแบบนั้น แต่แววตาที่มองมาแทบจะกลืนกินกันทั้งตัว ถ้าได้ยินคำตอบไม่ตรงใจ เชื่อสิว่าอีกสองเผ่าพร้อมขัดขวางรังควานไม่เลิกรา
ข้าหันไปมองชายเคราดก จากคำวิจารณ์ของจีเซลบ่งบอกว่าในส
