ถึงบอกว่าตอนนี้ แต่ไม่ใช่เดี๋ยวนี้
เนื่องจากราพิตต์มีแผนการในใจอยู่แล้ว จึงเรียกเจ้าเสือและซีเอล รวมถึงกวักมือเรียกชาเร็ตไปปรึกษาหารือนอกกระท่อม ทิ้งข้ากับจีเซลนั่งพักเหนื่อยพร้อมจิบชาคาโมมายด์ผ่อนคลายจิตใจ
“เอ่อ…ขอถามได้ไหมขอรับ”
“ว่ามา”
“รุ่นพี่โดนจับตัวที่ไหนหรือขอรับ” ข้าเบนสายตาไปด้านข้างเพราะกลัวว่าคำถามนี้อาจไปจี้ใจเด็กน้อยเข้า แต่จีเซลหลุบมองถ้วยชาที่เติมน้ำชาอัตโนมัติด้วยเวทขึ้นจิบ รอยยิ้มบางปรากฏช้าๆ บนมุมปากจิ้มลิ้ม
“เล่าความอัปยศของเจ้ามาก่อนสิ”
อึก! เรียกความอัปยศเชียวรึ
ข้าพยายามหลบสายตาคาดคั้นของจีเซล ไม่ใช่ว่ากลัวหรอกนะ แต่ทนความน่ารักไม่ได้ต่างหาก ตาโตๆ ที่จับจ้องอย่างสงสัย รอยยิ้มน้อยๆ ที่ดูน่าเอ็นดูยิ่งกว่าใคร ทำให้ข้าอดไม่ได้ยอมเล่าเรื่องราวทรหดของตนเอง
“ข้าได้รับภารกิจให้ไปส่งของที่แดนทะเลทรายขอรับ ที่นั่น…”
“แดนทะเลทราย? เผ่าไหน?” จีเซลวางถ้วยชาทันควัน ดูประหลาดใจไม่น้อย
“เผ่างูขอรับ พอไปถึงแทนที่จะได้การต้อนรับดันโดนปืนฟาดหัวเต็มๆ จนเห็นดาว แถมยังถูกขัง และบังคับให้สวมกุญแจมือกักพลังเวทด้วย”
“หึ เจ้าเจอกุญแจมือ แต่ข้าเจอกำไล” จีเซลยักไหล่ “ไม่นึกว่าเราจะโดนจับในแดนเดียวกัน เผ่างูขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์ เผ่าแมงป่องขึ้นชื่อเรื่องความบ้าพลั
