และแล้วข้าก็กลับมาแดนทะเลทรายอีกครั้ง
พิกัดเดิม ตำแหน่งเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือ…
“ฆ่า ฆ่า ฆ่า!”
โพดีเซิร์กกับสเกลปิออซกำลังสู้กันบนเนินทราย!!
ภารกิจคราวนี้จีเซลที่ใครเห็นก็เอ็นดูย่อมเป็นต่อ ความแก่ประสบการณ์ของราพิตต์ย่อมได้เปรียบ ส่วนข้าผู้ซื่อเซ่อและไม่ได้เรื่องได้ราวนั้นต้องภาวนา แล้วผิดจากที่คาดซะที่ไหน ไม่ทันจะเดินเฉิดฉายเข้าไปเผ่างู ข้าก็เจอกับสถานการณ์โคตรซวย
“ทำยังไงดี” ข้าดึงผ้าคลุมสีเดียวกับทรายคลุมหัวแล้วย่อตัวหมอบลงเพื่อไม่ให้ใครเห็น ซึ่งก็ไม่มีใครสังเกตจริงๆ เพราะทุกคนต่างถือหอกและดาบฟาดฟันกัน เจ็บจริง ตายจริง น่ากลัวจนข้าอยากอาเจียนยิ่งกว่าตอนอยู่ในห้วงมิติเสียอีก
แต่ดูเหมือนจะมีอีกกลุ่มหนึ่งร่วมรบด้วย พวกเขาถือค้อนทั้งหนักทั้งใหญ่เพื่อป้องกันและโจมตี
‘น่าจะเป็นเผ่าอูฐ’
หากเผ่างูสูงโปร่ง เผ่าแมงป่องกล้ามใหญ่ เผ่าอูฐก็เตี้ยแต่ตัวหนามาก
“งั้นพวกรุ่นพี่ก็อยู่แถวนี้กันหมดน่ะสิ” อุตส่าห์แยกย้ายกันไปทางใครทางมัน สุดท้ายดันรวมตัวซะงั้น แม้จะเป็นคนละทิศคนละฝั่งก็ตาม
‘ใช่ ฉะนั้นพวกเราต้องรีบลงมือก่อนที่เจ้าซีเอลมันจะฉวยโอกาส’
“หา? สถานการณ์แบบนี้เนี่ยนะ” ข้าถามงุนงง หวังว่าเจ้าเสือคงไม่ให้ข้าเข้าไปร่วมรบด้วยหรอกนะ
‘เจ้าฉลาดขึ้นนี่’
สิ้นคำกล่าวอันเป็นปริศนาข
