องเจ้าเสือ ดวงตาข้าก็พลันมองเห็นแต่ความมืดมิดพร้อมความมึนงงชวนพะอืดพะอม บ้าน่า…มันคงไม่กล้าทำจริงหรอกนะ
‘ข้าเป็นพวกพูดจริงทำจริงอยู่แล้ว’
ตุบ!!
ร่างข้าหล่นกระแทกผืนทรายอย่างแรงจนเกิดหลุมยุบ ไม่ทันตั้งสติข้าก็รีบล้มกลิ้งตามสัญชาตญาณเอาตัวรอด เหวอ ไอ้ที่เพิ่งผ่านหน้าข้าไปคือคมดาบไม่ใช่หรือนั่น
“ว๊าก” ข้าร้องลั่นพลางกุมปลายผมที่โดนฟัน ก่อนจะรีบหมุนตัวไปอีกด้าน เพราะหอกแทงจ้วงเข้ามาแบบไม่ยอมให้พักหายใจ
‘หึๆๆ’
เสียงหัวเราะของเจ้าเสือทำให้ข้าทั้งฉุนทั้งตื่นตัว ต้องขอบคุณร่างผอมบางของข้าทำให้ค่อนข้างปราดเปรียวเมื่อต่อกรกับเผ่างูที่สูงเกินไปและเผ่าแมงป่องที่กล้ามโตเกินไป แม้จะติดขัดเล็กน้อยเมื่อถูกค้อนฟาดใส่จากเผ่าอูฐที่มีส่วนสูงเท่ากัน แต่การกระทำของเผ่านี้ค่อนข้างเชื่องช้าเหมือนเต่า ข้าจึงวิ่งหน้าตั้งจนถึงกลางดงสงครามอย่างปลอดภัย
“เฮ้ย!”
ซะที่ไหน ความซวยหรือความซุ่มซ่ามกันแน่ก็ไม่มั่นใจ เพราะข้าสะดุดด้ามดาบบนพื้นจนตัวม้วนกลิ้งหลุนๆ ไปชนกับเป้าหมายซึ่งเป็นหัวหน้าทั้งสามเผ่า!
“เจ้า!!”
“แฮะๆ เจอกันอีกแล้วนะ” ข้าทักทายโพดีเซิร์กกับสเกลปิออซด้วยรอยยิ้มเจื่อน ก่อนจะโบกมือเป็นมารยาทให้ชายอีกคนที่น่าจะเป็นหัวหน้าเผ่าอูฐ
‘ข้าลงมือไวกว่าเจ้าซีเอล!’
เสียงเจ้าเสือตะโกนดีใจดังลั่นในหัวของ
