‘ลาก่อนเซอเซส แต่ข้าไม่ดีใจหรอกที่ต้องตายพร้อมเจ้าในตอนนี้’
“เอ้าไอ้เวร…”
ข้าสบถหยาบพลางลืมตาโพลงเมื่อได้ยินคำพูดน่าโมโหของเจ้าเสือ พลันภาพคมดาบที่ใกล้จะแทงทะลุร่างแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดแสนคุ้นเคยที่น่าคิดถึง ห้วงมิติที่พลิกตลบ ความพะอืดพะอมน่าอาเจียน
นี่มัน…
“เวทข้ามมิติ!!”
เพียงพริบตา ร่างข้าก็หล่นตุบบนภูเขาแห่งหนึ่ง แมกไม้เขียวขจีรอบกายช่วยยืนยันว่าข้าออกจากแดนทะเลทรายแล้วจริงๆ แต่มือข้า…ยังคงถูกไพล่หลังด้วยกุญแจมือลงอาคมกักพลัง แล้วเจ้าเสือใช้เวทข้ามมิติได้อย่างไร
‘เจ้าอาจลืมไปว่าเวทข้ามมิติไม่ได้มีข้าเพียงคนเดียวที่ใช้ได้’
เจ้าเสือเอ่ย น้ำเสียงระรื่นแกมกระเซ้าจนข้าเลือกเมินกับประโยคน่าโมโหก่อนหน้านี้
เพราะข้าเองก็ดีใจ…ที่ไม่ต้องตายพร้อมมัน!
‘ท่าทางถือดีของเจ้าก่อนหน้านี้หายไปไหน เจ้าคนสัปหลับ’
“เจ้ามีสิทธิ์ด่าข้าด้วยหรือ แน่จริงก็โผล่หน้ามาสิเจ้าเสือไม่ได้เรื่อง!”
ข้าโวยวายอย่างโล่งอก รอยยิ้มแต้มบนหน้า สบายใจทันทีเมื่อได้ทะเลาะกันอีกครั้ง
“เอ้าๆ หยุดตีกันก่อนเถอะ ข้าหนักนะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเบื้องล่าง ข้าสะดุ้งโหยง เพิ่งรู้สึกตัวตอนนี้เองว่ากำลังนั่งบนร่างของชายคนหนึ่ง ถึงว่าสิมองซ้ายมองขวาแล้วเจอแต่ต้นไม้ ที่แท้ผู้ช่วยชีวิตข้าก็โดนทับอยู่นี่เอง
“ข้าขอ
