โทษขอรับ” ข้าผุดลุกตกใจ ก่อนจะกะพริบตาปริบๆ เมื่อเห็นหน้าไม่คุ้นเคย
แปลก ถ้าใช้เวทข้ามมิติได้ต้องเป็นสมาชิกในสมาพันธ์สิ แต่ทำไมข้าไม่เคยเจอเขากันล่ะ
‘เจ้าลืมสมาชิกคนสุดท้ายแล้วหรือ’
อืม ลืมแล้ว
ข้ายอมรับหน้าซื่อ
‘เฮ้อ…คนคนนี้คือสมาชิกแผนกประจำนอกสถานที่ มีพยัคฆ์เมฆาที่สามารถไปไหนมาไหนได้โดยไม่ต้องมีเจ้านายเคียงข้างจึงไม่ค่อยกลับสมาพันธ์อย่างไรเล่า!’
“อ๋อ” ข้าพยักหน้าเข้าใจทันที ก่อนจะสำรวจชายเบื้องหน้าซึ่งแต่งกายด้วยชุดประหลาด คล้ายกับนำเศษผ้าจากทุกสารทิศมาเย็บเข้าด้วยกันอย่างลวกๆ และสวมทันทีโดยไม่คิดจะรีดให้เรียบ ผมสีขี้เถ้ายาวปรกตาสีอำพันจนแทบมองไม่เห็น และยาวเลยไปด้านหลังถักเป็นเปียจนเกือบถึงเข่า บนดวงหน้าได้รูปนั้นปรากฏรอยเปื้อนสีแดงจางๆ คล้ายกับหนวดแมว
ไม่สิ…คล้ายกับเผ่าสมัยโบราณที่เคยอ่านเจอในหนังสือไม่มีผิด!
“กลาเซียสนะกลาเซียส ชอบโยนเรื่องยุ่งยากให้ข้าทำทุกที” ชายหนุ่มเจ้าของดวงตาสีอำพันสดใสบ่นพึมพำพลางกระชับผ้าคาดหัวปะด้วยเศษผ้าหลากสีให้เสยผมบังตาขึ้นไป เมื่อเขายกมือขึ้นข้าจึงได้สังเกตเห็น ชายหนุ่มผู้นี้…สวมแหวนครบทั้งสิบนิ้วเลยทีเดียว
แต่ละวงน่าจะแพงหูฉี่ ขัดกับเครื่องแต่งกายสมถะสุดๆ
“เจ้า…คงจะชื่อเซอเซสสินะ”
“ขอรับ” ข้ากุมมือเรียบร้อยประหนึ่งตัวเล
