็กตัวน้อยอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว
“ข้าชื่อราพิตต์ หากเจ้าเด็กเพลโธรัสไม่ได้แนะนำตัวข้าไว้ก่อนน่ะนะ ข้าเป็นสมาชิกแผนกประจำนอกสถานที่ ยินดีที่ได้รู้จักแม้จะช้าไปหน่อยแถมสถานการณ์ไม่ค่อยสู้ดี หวังว่าเจ้าจะไม่ถือสานะ เด็กใหม่”
“ไม่หรอกขอรับ ข้ายินดีมากๆ ด้วยซ้ำที่ได้พบท่านในสถานการณ์นี้”
คิดแล้วน้ำตาคลอทันที ข้านึกว่าต้องตายจริงๆ ซะแล้ว
“อย่าเพิ่งคุยกันตรงนี้เลย เข้าไปในกระท่อมของข้ากันเถอะ” ราพิตต์ชี้ไปที่มุมหนึ่ง ทำให้ข้าเพิ่งเห็นว่าท่ามกลางแมกไม้ปกคลุม มีกระท่อมขนาดเล็กมากๆ จะพังแหล่ไม่พังแหล่สีน้ำตาลกลมกลืนกับลำต้น ขณะจะพยักหน้าตกลง ราพิตต์ก็คว้าแขนข้าแล้ววาร์ปไปอยู่ด้านในเพียงชั่วพริบตา
ข้าถึงกับทรุดเมื่อเข้าสู่ห้วงมิติติดกันโดยไม่ทันตั้งตัว ราพิตต์ไม่ว่าอะไร เพียงใช้นิ้วชี้แตะบนกุญแจมือลงอาคม ทันใดนั้น…รอยร้าวพลันปรากฏพร้อมห่วงเหล็กที่ค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นฝุ่น
ข้าอ้าปากค้าง
ของที่ข้ากับเจ้าเสือยังจนปัญญา คนคนนี้กลับใช้นิ้วเดียวจัดการอย่างง่ายดาย!
“เจ้าออกมาได้นะเจ้าหนูโฟรเซน กระท่อมของข้าลงวงเวทไม่ต่างกับที่สมาพันธ์ แม้จะมีขนาดเล็กกว่ามากๆ ก็เถอะ”
สิ้นคำ ร่างของเจ้าเสือก็ปรากฏตัวเบื้องหน้าข้าพลางใช้เวทรักษาบาดแผลตรงศีรษะทันที
ข้าลืมซะสนิทว่าบาดเจ็บตรงนี้ เพราะเล
