ือดแห้งกรังนานแล้ว
“เจ็บหรือไม่”
“เจ็บ…” ข้าเบะปาก ตอนนั้นทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก ข้าต้องตั้งสติเตรียมตัวหนีและเผชิญกับภัยอันตรายทุกรูปแบบจนใจหายใจคว่ำ ไม่มีโอกาสได้คร่ำครวญกับมันสักเท่าไร
“สำออย”
“เจ็บจริงๆ นะ” ข้าโอดโอยเมื่อมันตบหัวซ้ำ
“แผลหายแล้วยังจะเจ็บอะไรอีก เจ้าเซ่อ”
“พลังงานเยอะจริงเด็กๆ พวกนี้ ไม่ทันไรก็ชวนทะเลาะอีกแล้ว” ราพิตต์เอ่ยเหมือนคุณปู่ทั้งที่น้ำเสียงและหน้าตาของเขาดูอายุราวสามสิบต้นเท่านั้น น่าจะรุ่นเดียวกับหัวหน้าและคาเทลเรียสซะด้วยซ้ำ แต่ข้าคล้ายจะเห็นภาพคนแก่ผมขาวถือไม้เฒ่าซ้อนทับกับอีกฝ่ายซึ่งทิ้งตัวนอนเอนหลังอย่างเกียจคร้านบนเก้าอี้โยก
“มองข้าทำไม อยากนั่งหรือ เชิญ”
ราพิตต์ดีดนิ้ว พลันข้างตัวข้าและเจ้าเสือปรากฏเก้าอี้แบบเดียวกันทันที
“โฟรเซน นี่มันยอดมากเลย” ข้าประทับใจจนเขย่าแขนเจ้าเสือไวๆ ถ้ามันใช้เวทนี้ได้ห้องนอนของพวกเราก็จะมีของใช้หลายอย่างโดยไม่ต้องอาศัยเงินค่าจ้างแสนน้อยนิดของข้า
“อย่าหวังว่าข้าจะทำได้ ท่านราพิตต์คือคนพิเศษ คือผู้มีพลังเวทมากที่สุดในสมาพันธ์ ไม่เพียงพยัคฆ์เมฆาของเขาที่สามารถใช้เวทข้ามมิติได้โดยไม่มีผู้เป็นนายเคียงข้าง เขาเองก็สามารถใช้เวทข้ามมิติได้โดยไม่ต้องมีพยัคฆ์เมฆาข้างกายเช่นเดียวกัน”
“ไม่ขนาดนั้นหร
