อก” เจ้าของชื่อเอ่ยอย่างถ่อมตน โบกมือไหวๆ ปานคนแก่จริงๆ นะนั่น
‘เจ้าคิดถูกแล้ว แม้หัวหน้าสมาพันธ์จะมีหลายรุ่น แต่บุคคลเบื้องหน้าเจ้าคือหัวหน้าสมาพันธ์รุ่นแรกที่ปลดระวางมาทำงานนอกสถานที่’
ว่าไงนะ!
ข้าช็อก ข้าอึ้ง ข้าอ้าปากค้าง แต่เจ้าเสือดันโค้งตัวเคารพราพิตต์อย่างนอบน้อมขั้นสุดหลังทิ้งระเบิดลูกใหญ่
“ข้าขอบคุณท่านมาก ท่านราพิตต์ หากท่านมาไม่ทัน ข้ากับเซอเซสก็คง…”
ข้าทำหน้าตื่นตูมอยู่สักพักก่อนจะโค้งตัวตามเจ้าเสืออย่างรู้มารยาท ซึ่งดูตลกซะมากกว่าเพราะปากยังอ้าค้างอยู่เลย หน็อยแน่ เจ้าเสือจงใจแกล้งข้า ตั้งใจให้ข้าทำตัวเปิ่นต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่
“ไม่ต้องขอบอกขอบใจข้าหรอก ไปบอกกลาเซียสนู่นที่ส่งจดหมายเร่งข้ายิกๆ เฮ้อ ความจริงข้าไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับความวุ่นวายในสมาพันธ์นัก ไม่งั้นจะตั้งแผนกประจำนอกสถานที่ทำไมเล่า แต่ในเมื่อเด็กๆ ต้องการความช่วยเหลือ ต่อให้ลำบากใจก็ต้องช่วยพวกเจ้าอย่างเต็มที่ละนะ”
“พวกเจ้า?” ข้าทวนคำสับสน โล่งอกที่ราพิตต์ไม่ถือสา
“ก็พวกเจ้าน่ะสิ” ราพิตต์พยักหน้ารับอย่างไม่รู้ร้อน ขณะยกชาที่เพิ่งเสกขึ้นพร้อมโต๊ะกลมขึ้นจิบ “โอ๊ะ ชาเร็ตพาน้องเล็กของเรามาถึงแล้ว”
ชายหนุ่มฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี เมื่อดีดนิ้วอีกครั้งถ้วยชาก็เพิ่มอีกสามใบ ข้าไม่ทันร้องโอ้โหพร้อมปรบมืออย่างชื่นช
