มประตูกระท่อมก็ถูกเปิดด้วยร่างเล็กน่ารักของ…จีเซล
ทันทีที่เท้าเล็กๆ เหยียบย่างเข้ามาด้านใน ร่างสูงของซีเอลก็ปรากฏตัวทันที พยัคฆ์เมฆาผู้เชี่ยวชาญการใช้อาวุธทุกชนิดโค้งตัวเคารพราพิตต์ด้วยท่าทางนอบน้อมไม่ต่างจากโฟรเซน ก่อนจะหันไปคุกเข่าต่อหน้าเด็กน้อยด้วยใบหน้าหมองเศร้า
“ข้าไม่สามารถปกป้องท่านยามตกในอันตรายได้ ได้โปรดลงโทษข้าเถอะนายท่านของข้า”
ข้ามองพวกเขา ก่อนจะหันไปเงยหน้าทำตาโตใส่โฟรเซน
“อย่าหวังเชียวว่าข้าจะทำอะไรน้ำเน่าแบบนั้น” มันก้มกระซิบ
“ข้าไม่เคยหวังอะไรจากเจ้าอยู่แล้ว” ข้าแยกเขี้ยวตอบ จีเซลดูมอมแมมและชุดที่สวมใส่ก็มีรอยเปื้อนบ่งบอกว่าผ่านสถานการณ์คับขัน แต่ฝ่ายนั้นดีกว่าตรงแค่เปื้อนฝุ่น ส่วนข้าเนี่ย…เปื้อนเลือด
คิดแล้วก็แตะๆ หัวตัวเองอีกรอบ โดนปืนฟาดแล้วโดนเตะซ้ำขนาดนั้นหายดีแล้วจริงๆ นะ
“ยังเจ็บอยู่หรือ” เจ้าเสือช่วยแหวกกลุ่มผมให้ มันเองก็ไม่ค่อยมั่นใจฝีมือการรักษาของตัวเองนัก
“เจ็บ…”
“เจ้าเป็นครึ่งเทพขี้โกหกตั้งแต่เมื่อไหร่ ข้าทุ่มสุดฝีมือจนแทบไม่เหลือรอยแผลเป็นยังจะเจ็บอะไร หรืออยากเจ็บตัวจริงๆ”
พอเจ้าเสือยกหมัดทำท่าจะเขกกะโหลกข้าก็คว้าชาของราพิตต์ขึ้นจิบ
เฮ้อ~ อร่อยจัง
