พี่เพลที่มอบให้ข้า เพราะนอกจากจะเหนียวฉีกยากแล้วยังช่วยคลายความหนาวดีเยี่ยม ด้วยเหตุนี้ข้าจึงต้องฉีกเสื้อฮู้ดตัวในที่ผ้าบางกว่าแทนเพื่อพันศีรษะ
“ข้าห้ามเลือดเฉยๆ จะแตกตื่นกันทำไม” ข้าชินซะแล้วกับการเจ็บเองและรักษาตัวเอง ไม่นานก็พันผ้ารอบศีรษะสำเร็จ แม้เลือดเริ่มหยุดไหล แต่พอเห็นข้างกายว่างเปล่าก็สงสัย เอ๋ แล้วกระเป๋าสะพายของข้าล่ะ
‘ถูกเจ้าพวกนั้นยึดไปตั้งนานแล้ว’
ข้ารีบสำรวจตัวเองทันทีว่าถูกปล้นอะไรไปอีก ก่อนจะพบว่าเข็มขัดของข้าถูกถอดออกไป เอ่อ…เผ่างูคงไม่คิดว่าใช้เข็มขัดแทนอาวุธได้หรอกนะ ไม่สิ ถ้าเป็นซีเอลคงใช้แทนอาวุธได้จริงๆ นั่นแหละ
ข้าถอนหายใจอย่างปลงตกก่อนจะสำรวจห่วงคล้องข้อเท้าซึ่งเชื่อมกับโซ่ล่ามว่าพอปลดเองได้หรือไม่ ต้องขอบคุณที่เผ่างูไม่ได้ทันสมัยถึงขนาดมีกลไกพลิกแพลงมากมาย ข้าหลุดยิ้มทันทีเมื่อเห็นช่องเล็กๆ ตรงห่วงรัดข้อเท้าบ่งบอกว่าสิ่งนี้สามารถถูกปลดได้ด้วยกุญแจ
ช่างบังเอิญ เพราะตุ้มหูที่ทำจากลวดเงินของข้าไม่ถูกริบ
แหงสิ ใครจะคิดล่ะว่าเครื่องประดับไร้ราคานี้จะเป็นจุดพลิกสถานการณ์!
‘ขอเพียงออกจากวงเวทสลักอาคมบ้าๆ นี่ ข้าทำตามที่เจ้าต้องการได้ทุกอย่าง’
เจ้าเสือเอ่ยขึ้นหลังอ่านความคิดแผลงๆ ของข้า
ขอเพียง…ออกจากห้องนี้เท่านั้น!!
