เชียว เรื่องแค่นี้คงไม่ต้องให้ข้าสอนหรอกนะ’
คำเตือนของเจ้าเสือทำให้ข้ากำปืนแน่นขึ้นแม้เดินตามหลังอีกฝ่ายต้อยๆ
“ขออภัยกับท่าทีข่มขู่เมื่อครู่ของข้าด้วย เนื่องจากเป็นคนแปลกหน้าที่เผ่าอื่นอาจส่งมาเป็นสายลับ พวกเราจึงต้องระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ”
เป็นไปตามคำนั้น เพราะทุกการย่างก้าวเข้าไปในอาณาเขตของเผ่างู ชาวบ้านต่างมองมาด้วยสายตาระแวดระวังและกังวลกลัวจะเกิดสงครามกะทันหันแล้วไร้ที่อยู่อาศัย
“ท่านแน่ใจหรือว่าข้าไม่ใช่สายลับ”
“ข้ามั่นใจ เพราะอาวุธที่ท่านนำมาให้ท่านผู้นำจะช่วยเปลี่ยนชีวิตคนในเผ่าเราจากหน้ามือเป็นหลังมือ”
ข้ามองปืนสีดำอย่างสงสัยว่าเจ้าสิ่งนี้มีอานุภาพมากมายขนาดนั้นเชียวหรือ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อนึกได้ว่าถือติดมือราวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของนานแค่ไหน หวังว่าโพดีเซิร์กจะไม่ถือสาที่ข้าใช้ป้องกันตัวเองนะ
แต่…เดี๋ยวก่อน…
“ท่านผู้นำงั้นหรือ” ข้าเอ่ยถามอย่างเพิ่งนึกได้ เรียกเสียงก่นด่าจากเจ้าเสือที่รอเหน็บแนมทุกวินาที
‘สมองช้าไปไหม เจ้าโง่’
ข้าเมินเฉยคำตำหนิเดิมๆ ที่เริ่มซ้ำไปซ้ำมาของแมวตัวโต
“ใช่ ท่านคือผู้นำรุ่นที่ห้าสิบเก้า”
ชายหนุ่มเบื้องหน้ากล่าวอย่างสุภาพด้วยน้ำเสียงเคารพนับถือ
“ท่านโพดีเซิร์กแห่งเผ่าอสรพิษ”
