ที่อยู่ของผู้นำคือสิ่งก่อสร้างสูงมากจนหลังคาแทบจะชิดกับเนื้อทรายด้านบน แต่ดูจากรูปร่างของคนเผ่านี้แล้ว เพดานจะสูงจนทำให้บ้านเมืองดูสูงกว่าปกติก็ไม่แปลก ที่แปลกคือรอบนอกซึ่งถูกกั้นด้วยรั้วหนามต่างหาก เห็นแล้วข้าก็กลืนน้ำลายอย่างหวาดหวั่น รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีชอบกล
เคร้ง!
หอกสีเงินวาววับถูกไขว้ชนกัน ขวางกั้นไม่ให้ข้าเดินเข้าไป ดวงตาที่ดูลึกน่ากลัวจับจ้องมาที่ข้าจนทำเอาสยองขวัญและหลบสายตาทันที ซึ่งนั่นก็ทำได้ไม่ยากนัก ในเมื่อร่างของชนเผ่าอสรพิษสูงมาก ข้าจึงเพียงแค่มองตรงไปด้านหน้า เท่านี้ก็หลบสายตาชวนขนหัวลุกได้แล้ว
แต่ถึงจะพยายามวางมาดเคร่งขรึมขนาดไหน ก็ไม่ได้หมายความว่าใจน้อยๆ แสนอ่อนไหวของข้าจะไม่สั่นกลัวกับการโดนจ้องดุอย่างไม่ต้อนรับหรอกนะ
ฮือ แม่จ๋า ข้าอยากกลับบ้าน
‘เจ้าเป็นเด็กอมมือหรือไง เรื่องแค่นี้ต้องร้องไห้หาแม่’
แล้วจะให้ร้องหาเจ้าหรือไงล่ะ ไอ้เสือบ้า!
“แขกของท่านผู้นำ”
ท่ามกลางบรรยากาศกดดัน ชายหนุ่มที่เดินนำช่วยอธิบายให้หน่วยคุ้มกันเข้าใจว่าข้าไม่ใช่สายลับหรือมีจุดประสงค์มุ่งร้าย หลังถูกมองประเมินไวๆ พวกเขาก็ยอมปล่อยตัวให้เข้าไปด้านใน เผยให้เห็นห้องปูพรมแดงหรูหรา แค่กลับไร้ของตกแต่งอื่นนอกจากโคมไฟสีส้มสลัวและเก้าอี้ตัวใหญ่ไม่ต่างกับบัลลังก์ผู้นำตรงพื้นยกด้านในสุด
