เท่านั้น
เพราะโคมไฟอยู่บริเวณมุมห้อง ข้าจึงไม่เห็นใบหน้าของคนที่นั่งบนบัลลังก์ แต่เดาได้ไม่ยากหรอกว่าคือใคร ในเมื่อชายหนุ่มข้างกายโค้งตัวเคารพอีกฝ่ายอย่างนอบน้อม
ข้าสูดหายใจเข้าลึกขณะเดินไปด้านหน้าเพื่อส่งปืนสีดำสนิทแก่ชายผู้นั้น
“เอ่อ…ท่านคือผู้นำเผ่าอสรพิษที่ชื่อโพดีเซิร์กใช่หรือไม่ ข้าคือผู้ส่งสารแห่งสามภพ ได้รับภารกิจให้นำของสิ่งนี้มอบแก่ท่าน” ข้าพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น แม้ขาสั่นอย่างมากเมื่อประตูด้านหลังถูกปิดลง พร้อมการปรากฏตัวของคนเผ่างูนับสิบที่ยืนขวางแบบไม่ยอมให้หลบหนี
“ขอบคุณมากที่มาถึงที่นี่ คงลำบากน่าดูกว่าจะพบข้าสินะ” ชายบนบัลลังก์เอ่ยเสียงราบเรียบ ภายในน้ำเสียงนั้นปรากฏเสียงลอดไรฟันคล้ายกับเสียงขู่ของงูเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ในเผ่า เสื้อคลุมสีดำตัวยาวสื่อถึงตำแหน่งสูงศักดิ์ และเมื่อเขาก้าวลงมาเบื้องหน้าข้า ผู้คนทั้งหมดก็พากันก้มหน้าไม่กล้าสบสายตา
น่าแปลก ถึงแม้ว่าชายตรงหน้าข้านั้นจะรูปหน้าเรียวยาวคล้ายงู ผมสีดำยาวสยายไปทั่วแผ่นหลัง แต่ละย่างก้าวล้วนเกิดเสียงกระทบพื้นชวนกดดัน แต่ข้ากลับ…ไม่รู้สึกยำเกรงใดๆ
‘ข้าด้วย’
เจ้าเสือเห็นด้วย น้ำเสียงฟังประหลาดใจไม่แพ้กัน
‘ช่างเถอะ คิดไปก็ปวดสมองเปล่า ผู้นำที่ไม่สมกับเป็นผู้นำมีเยอะแยะไป ดูอย่างกลาเซียสสิ’
น้ำเสียงขอ
