งมันดูเริงร่าเล็กน้อยเมื่อกล่าวถึงชายหนุ่มในชุดสูทสีดำที่ชอบทำห้องรกจนโดนพยัคฆ์เมฆาแขวะอยู่บ่อยๆ
‘ท่าทางไร้ความรับผิดชอบแบบนั้น ข้ายังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเป็นหัวหน้าสมาพันธ์’
พูดแรงเกิ๊น
ข้าปรามในใจ เพราะอย่างไรในความรู้สึกข้า หัวหน้ากลาเซียสก็มีบารมีมากกว่าโพดีเซิร์ก
“ข้าโพดีเซิร์ก หัวหน้าเผ่าอสรพิษรุ่นที่ห้าสิบเก้า ยืนยันว่าได้รับของเรียบร้อยแล้ว”
โชคดีที่ไม่มีเรื่องราวหักมุมอีก เพราะตราพยัคฆ์บนปากกระบอกเลือนหาย บ่งบอกว่าผนึกถูกคลายสำเร็จด้วยผู้รับของตัวจริง ข้าเบิกตากว้างอย่างสนใจ ก่อนจะพบว่าแม้ตัวปืนจะเกิดรอยร้าวคล้ายถูกกะเทาะเปลือกปลดเปลื้องเวทคุ้มครอง แต่ตัวด้ามของมันก็ยังเป็นสีดำดุจนิลเช่นเดิม ต่างจากเดิมตรงตัวกระบอกที่เปลี่ยนเป็นสีเงินหรูหรา ต่อให้ไร้กระสุนทำลายล้าง เพียงมองด้วยตากลับรับรู้ได้ถึงรัศมีบางอย่างว่าอาวุธชิ้นนี้ไม่ธรรมดา
“ยอดเยี่ยม” โพดีเซิร์กพลิกปืนไปมาอย่างพึงใจ “นี่แหละสิ่งที่ข้าต้องการ! ฮ่าฮ่าฮ่า”
ข้ายิ้มเจื่อนอยู่แสดงความยินดีกับผู้รับของเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยกับเจ้าเสือในใจให้เตรียมวาร์ปกลับบ้าน
“อย่าเพิ่งรีบไปสิท่านผู้ส่งสาร พักจิบน้ำชากับข้าสักหน่อยจะเป็นไรไป” โพดีเซิร์กเอ่ยด้วยยิ้มแปลกๆ และยิ่งแปลกกว่าเดิมเมื่อมันปรากฏบนใบหน้าเรียวยาวปานอสรพิษจ้อง
