เหยื่อ
“ข้าขอรับเพียงน้ำใจแล้วกันขอรับ” ข้าปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เพราะสีหน้าของเหล่าชายฉกรรจ์รอบข้างนั้นไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไร ดูสิ เปลี่ยนจากยืนขวางประตูมายืนขนาบข้างข้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ น่าขนลุกชะมัด “ข้าไม่อยากรบกวนเวลาของท่าน”
“แต่ข้าอยากใช้เวลาร่วมกับท่านนะ ท่านผู้ส่งสาร”
ข้าขมวดคิ้วงุนงง รูปประโยคแปลกๆ ชอบกลนะว่าไหม
“ท่านหมายความว่าอะไรหรือ” ข้าถามอ้อมแอ้มก่อนจะเอื้อมมือเตรียมจับอาวุธเพียงหนึ่งเดียวที่มี…ก่อนจะพบว่าปืนอยู่ในมือโพดีเซิร์กแล้วนี่สิ บ้าจริง จะป้องกันตัวเองอย่างไรต่อล่ะทีนี้ ในเมื่อมีดที่เคยจิ๊กจากห้องซีเอลมานั้นถูกทิ้งไว้ในห้องนอน
‘เตรียมตัวข้ามมิติทุกเมื่อ’
เสียงเจ้าเสือดังก้องในศีรษะของข้า ค่อยอุ่นใจหน่อย
“หมายความว่าอะไรน่ะหรือ…ก็หมายความว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของข้า…คือการจับตัวท่านอย่างไรเล่า!”
เมื่อเห็นชาวเผ่างูรอบกายเตรียมกระโจนใส่ ข้าก็หลับตาปี๋พร้อมวาร์ปข้ามมิติ แต่กลายเป็นว่าร่างถูกกระแทกจนล้มทรุด สองมือโดนจับไพล่หลัง ศีรษะถูกบังคับให้แนบกับพื้นพรม ข้าลืมตาสับสน พบว่าตัวเองถูกจับกุมรวดเร็วด้วยการกระทำของชายนับสิบปานนักโทษอุกฉกรรจ์ไม่มีผิด
“โฟรเซน!!”
‘ข้าใช้เวทไม่ได้!!’
หากข้าตะโกนอย่างแตกตื่น เสียงตะโกนของโฟรเซนก็ฟังลนลานยิ่งกว่า ข้าหน้าซีด ก่
