“แอ่ก”
ข้าหล่นตุบจนทรายลอยฟุ้ง รอยยุบจากน้ำหนักตัวเผยให้เห็นหลุมลึกอย่างชัดเจน ข้าพยายามจะยันตัวขึ้น แต่ความยวบยาบของทรายทำให้ก้าวพลาดจนหน้าคว่ำอีกครา ข้าหมดแรง ปล่อยให้หน้าจุ่มอยู่อย่างนั้น เพราะการใช้เวทข้ามมิติจากสมาพันธ์มาถึงแดนทะเลทรายกินเวลาถึง…
ครึ่งชั่วโมง!
ฟังเหมือนน้อย แต่ตอนไปแดนพรายใช้เวลาสิบนาทีข้าก็ปางตายแล้ว ต้องทนอยู่ในมิติพลิกตลบชวนมึนโดยทำอะไรไม่ได้ตลอดสามสิบนาทีก็แทบจะอาเจียนทุกสิ่งทุกอย่างในกระเพาะออกมา โชคดีที่ความงกกำเริบ เนื่องจากเงินจากภารกิจแรกน้อยนิดเกินไป ข้าจึงฝืนกลั้นไม่ยอมให้อาหารรสเลิศจากโรงอาหารของสมาพันธ์ตีตื้นขึ้นมาเด็ดขาด ไม่รู้ว่าต้องอยู่ที่นี่นานแค่ไหน ไม่รู้ว่าจะได้กินของอร่อยอีกหรือไม่ และไม่รู้ว่าเงินที่มีอยู่จะช่วยประทังท้องก่อนจบภารกิจได้สักเท่าไร ฉะนั้นข้าต้องทนให้ได้
แม้ตอนอยู่ในห้วงมิติจะรู้สึกเหมือนตัวเองถูกจับใส่ไว้ในปลอกหมอนแล้วเหวี่ยงไปรอบๆ ก็เถอะ แหวะ…
‘เมื่อไหร่เจ้าจะเลิกทำตัวเหมือนคนแพ้ท้องเวลาไปปฏิบัติภารกิจกับข้าสองต่อสองเสียที’
ข้าขมวดคิ้ว อยากเถียงเจ้าเสือ แต่ถ้าเปิดปากอ้วกพุ่งแน่ เลยนอนอืดคาผืนทรายต่อ
‘ถ้าเป็นเว็กซ์ ต่อให้ทรมานก็คงไม่อนาถเท่านี้’
“เจ้ารู้ได้ยังไง” ข้ามีแรงฮึดตะกายตัวมานั่งกอดอกเถียงมันทันที
