กๆ
ข้าเล่นสนุกแต่พองาม เมื่ออีกฝ่ายกำลังจะหันหน้ามาก็รีบเงื้อหมัดที่กำแน่นมานานต่อยเปรี้ยงเข้าให้
“แก!”
ถึงจะไม่สามารถทำให้สเกลปิออซหงายหลังด้วยเรี่ยวแรงน้อยนิด แต่ท่าทางผงะเล็กน้อยและรอยช้ำแดงบนแก้มก็ทำให้ข้าหลุดยิ้ม เมื่อมองแววตาวาวโรจน์คล้ายอยากบีบคอเอาคืน ข้าก็นำสิ่งของที่เพิ่งทวงคืนฟาดซ้ำบนศีรษะแข็งๆ นั่น
“ท่านสเกลปิออซ!”
เสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นเมื่อลูกชายของหัวหน้าเผ่าแมงป่องล้มหน้าทิ่มทราย แม้ข้าจะต่อยไม่แรง แต่ปืนโคตรหนักนั้นแค่เหวี่ยงไปตามแรงโน้มถ่วงโลกก็สร้างการโจมตีให้คนตัวโตหน้ามืดไปเหมือนกัน แน่นอนว่าข้าไม่ได้อยู่ชื่นชมผลงานนานนัก เมื่อมีคนปาดาบใส่ ร่างของข้าก็หายวับกลางอากาศ
‘ได้ซนแล้ว รู้สึกยังไงบ้างล่ะ’
เจ้าเสือกล่าวกระเซ้าเมื่อข้าร้องเย้หลังหลบมาอยู่ในห้วงมิติด้วยสภาพร่างกายปลอดภัยครบสามสิบสอง
ในที่สุดครึ่งเทพที่มักเป็นฝ่ายถูกรังแกอย่างข้าก็ได้โต้คืนกับเขาบ้าง
ช่างรู้สึก…
“สะใจเป็นบ้า!!”
