มวิงเวียนของห้วงมิติไม่ทำให้ข้าพะอืดพะอมเพราะความกรุ่นโกรธมีมากกว่า ฟังจากเสียงแค่นหัวเราะในลำคอของเจ้าเสือแล้วคาดว่ามันเองก็ไม่ชอบใจเท่าไรนัก
‘ข้าเกลียดการถูกหลอกเป็นที่สุด!’
พวกเราคิดตรงกันเป็นครั้งแรก
“โฟรเซน ปืนนั่น”
‘ข้ารู้แล้ว’
เจ้าเสือเอ่ยพร้อมกับร่างข้าที่ลงจอดข้างกายสเกลปิออซพอดิบพอดี ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก ด้วยความเร็วของเวทข้ามมิติ เขาคงเห็นเพียงร่างข้าที่หายตัวกะทันหันแล้วมาปรากฏตรงนี้ในชั่วพริบตา
“ข้าขอคืนละนะ” ข้ากล่าวก่อนจะฉวยเอากระบอกปืนคืนอย่างง่ายดายเพราะหมอนี่ยังตกใจจนตอบโต้ไม่ทัน กว่าจะได้สติเงื้อดาบฟันร่างของข้าก็หายวับไปอีกครั้ง ข้อดีของเวทข้ามมิติช่างยอดเยี่ยม จับไม่ได้ไล่ไม่ทัน สร้างความชุลมุนให้พวกนั้นหัวปั่น
“อย่าเพิ่งพาข้าไปที่อื่นสิโฟรเซน พาข้ากลับไปต่อยสเกลปิออซอะไรนั่นสักหมัดก่อน”
ข้ากล่าวอย่างไม่หายโกรธ ในเมื่อได้เปรียบแล้วจะถอยง่ายๆ ได้ยังไง พวกเราถือคติตีมาตีกลับไม่ใช่หรือ
‘ได้ตามต้องการ’
พลันภาพเบื้องหน้าคือแผ่นหลังแสนคุ้นเคย สเกลปิออซที่กำลังโกรธจนควันออกหูนั่นเองจะใครล่ะ อีกฝ่ายตะโกนสั่งเสียงดุให้ตามหาข้าแม้ต้องพลิกผืนทราย หารู้ไม่ว่าคนคนนั้นกำลังสะบัดศีรษะเร็วๆ เพื่อคลายความมึนงงจากเวทข้ามมิติ ก่อนจะยกมือสะกิดไหล่ร่างสูงใหญ่เบาๆ
จึ
