ิ่มทะแม่งๆ เมื่ออีกฝ่ายแย่งปืนไปถือทันทีแถมยังพลิกไปมาคล้ายเพิ่งเคยเห็นของสิ่งนี้ครั้งแรก
ทั้งๆ ที่เป็นผู้สั่งทำอาวุธและให้ผู้สร้างจ้างผู้ส่งสารมาส่งถึงที่แท้ๆ
“เอ่ยชื่อรับของด้วยขอรับ”
“ขอโทษที ข้าลืมเสียสนิท” โพดีเซิร์กเอ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่เต็มใจเท่าไรนัก ดวงตาสีน้ำตาลเช่นเดียวกับทะเลทรายเป็นประกายวิบวับราวตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ อะไรบางอย่าง…ที่ทำเอาข้าต้องขนลุกซู่
“ข้าชื่อสเกลปิออซ บุตรชายเพียงคนเดียวของหัวหน้าเผ่าแมงป่อง ในฐานะที่เจ้าเป็นผู้ส่งอาวุธแก่ศัตรูของเรา ข้าจึงมีสิทธิ์จับกุมเจ้าในฐานะเชลย”
สิ้นคำ ประกายวาววับจากคมดาบนับสิบก็ชี้ตรงมายังตัวข้าที่อ้าปากค้างหน้าเอ๋อสุดขีด
“นะ…ไหนเจ้าบอกว่าชื่อโพดีเซิร์กไง”
“เจ้าเพิ่งส่งสารครั้งแรกหรืออย่างไร ไร้เดียงสาถึงขั้นไม่รู้ว่าถูกหลอก” สเกลปิออซแสยะยิ้ม “จับมัน!”
ข้าไม่ได้ส่งสารครั้งแรก แต่เพราะครั้งแรกเป็นภารกิจง่ายๆ ที่ผู้รับรองมาหาเองแถมยืนยันตัวตนรวดเร็วจนเป็นฝ่ายต้องตามหาของมากกว่าตามหาคน ข้าจึงคาดไม่ถึงว่าจะเจอเหตุการณ์แอบอ้างซึ่งหน้าเช่นนี้ ข้าใสซื่อจริงๆ นั่นแหละ ไร้เดียงสาอย่างที่โดนปรามาส แต่ข้า…ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวหรอกนะ
“โฟรเซน!!”
พลันร่างข้าเลือนหายก่อนที่พวกเขาจะจับกุมจนได้แต่ตะครุบอากาศ ควา
