ห็นมัดกล้ามแน่นๆ ที่แค่ต้นแขนก็ขนาดเท่าหัวข้าแล้ว ผมสีดำหยิกคล้ายสาหร่าย ท่อนล่างสวมกางเกงสีน้ำตาลเปื้อนทรายดูเก่าขาด ซึ่งพอกวาดตามองรอบๆ ก็พบว่าคนอื่นก็ใส่กางเกงแบบเดียวกัน บางทีอาจจะเป็นเครื่องแบบหรือสัญลักษณ์บางอย่างของเผ่านี้
ว่าแต่…เป็นเผ่าอะไรกันล่ะ
“เอ่ยนามเจ้ามา!”
“เซอเซเรซิสเซทัล” ข้าสะดุ้งเมื่อโดนตะคอกใส่ พยายามคงความนิ่งสงบเยี่ยงผู้ส่งสารที่มีประสบการณ์โชกโชนแม้ขาสั่นพั่บๆ ไม่น่าเชื่อถือ
“เจ้าเป็นใคร มาจากไหน มาที่นี่ทำไม สารภาพมาซะ!”
“ข้ามาส่งของให้คนที่ชื่อ ‘โพดีเซิร์ก’ น่ะ” ข้าเหงื่อตก อยากบอกชะมัดว่าอย่าตะโกนโฮกฮากแบบนี้สิ ข้าเป็นครึ่งเทพขวัญอ่อนนะ แต่พอเห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบไปราวครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ข้าก็เดาว่าเขาคงรู้จักผู้รับของ บางที…ข้าอาจจะโชคดี ได้เจอกับคนในเผ่าของโพดีเซิร์กก็เป็นได้
“ข้านี่แหละโพดีเซิร์ก”
นั่นไงล่ะ ข้าโชคดีจริงๆ ด้วย ไม่ใช่แค่เจอคนรู้จัก แต่เจอเจ้าตัวเองเลย!
“รบกวนเอ่ยชื่อยืนยันรับของด้วยขอรับ” ข้าดีใจมาก อยากจบภารกิจในสถานที่สุดอันตรายในแดนทะเลทรายเต็มที จึงรีบหยิบกระบอกปืนสีดำสนิทส่งให้อีกฝ่ายรอให้เขาคลายผนึกบนนั้น
‘เจ้าเชื่อคนง่ายไปแล้ว ไม่รู้สึกหรือไงว่ามันแปลกๆ’
เจ้าสิแปลก!
ข้าเถียงกลับด้วยรอยยิ้มมากมารยาท แม้จะเร
