“ยกมือขึ้น!!” เสียงตวาดดุโคตรน่ากลัวทำให้ข้าปล่อยเอกสารกว่าร้อยหน้าแล้วยกสองมือขึ้นสูงทันทีเพื่อเอาตัวรอด รอบข้างมีแต่ทรายแท้ๆ แล้วพวกเขาโผล่มาจากหลุมไหนกันล่ะนั่น พลันหางตาข้าเห็นหลุมใกล้ๆ และเงาที่ปีนขึ้นมาสมทบหลายสิบคน…บ่งบอกว่าพวกเขาขึ้นมาจากหลุมจริงๆ
ทำภารกิจทีไรไม่เคยเริ่มต้นดีๆ สักครั้ง ทำไมนะทำไม!
‘หากลืมไป…ข้าจะช่วยเตือนความจำว่าเจ้าเป็นพวกดวงซวย ซวยซ้ำซ้อน ซวยแล้วซวยอีก ซวยซ้ำซวยซาก ซวยบรมซวย’
พรรณนาทำไมเยอะแยะในเมื่อความหมายเหมือนกันหมดนั่นคือข้าโคตรซวย!
“อย่าขยับ ยกมืออยู่อย่างนั้นแหละ ถอดหมวกฮู้ดของเจ้าด้วย” เสียงสั่งจากชายคนแรกดังขึ้น ซึ่งเขาคนนั้นก็มายืนเบื้องหน้าข้าพร้อมกับคบเพลิงอันใหญ่ ส่องสว่างเสียจนต้องหยีตา
เอิ่ม ข้างงมาก บอกให้ข้ายกมือขึ้น แต่ให้ถอดหมวก สรุปข้าต้องทำอย่างไรกันล่ะ
ด้วยสมองอันชาญฉลาด ข้าจึงสะบัดหัวไปด้านหลังแรงๆ หลายครั้งจนหมวกฮู้ดและผ้าคลุมกันทรายที่สวมทับร่นลงมา เผยให้เห็นใบหน้ายิ้มเจื่อนของข้า และเรือนผมสีดำแซมเงินไม่เหมือนใคร เป็นไงล่ะ ข้าสามารถถอดหมวกโดยไม่ต้องใช้มือได้ด้วย เก่งไหม
‘เก่งบ้านเจ้าสิ’
บ้านข้าตอนนี้ก็บ้านเจ้าแหละน่า
“เอ่ยนามเจ้ามา” ชายคนเดิมกล่าวเสียงห้วน และนั่นก็ทำให้ข้าเพิ่งสังเกตว่าเขาไม่สวมเสื้อ เผยให้เ
