มอีกครั้ง อาจเพราะทั้งสองดินแดนอยู่ห่างกันเกือบซีกโลก ถึงได้มีความแตกต่างกันแบบข้ามวันข้ามคืน
นี่คือสิทธิพิเศษของผู้ส่งสารแห่งสามภพ สามารถวาร์ปทะลุเวลาและข้ามผ่านแดนเชื่อมต่ออย่างไร้ขีดจำกัด!
‘เลิกคิดไร้สาระแล้วอ่านรายละเอียดของแดนนี้เถอะ ที่นี่โล่งเกินไป ข้าไม่ไว้วางใจ’
น้ำเสียงเครียดขึงของเจ้าเสือทำให้ข้ารีบหยิบเอกสารกว่าร้อยหน้าจากกระเป๋าสะพาย เห็นความหนาแล้วแทบเป็นลม เรียกโฟรเซนมาอ่านแทนได้ไหม
‘ท่องไว้ เพื่อเงิน’
มันช่างรู้ใจข้าดีจริงๆ พอหยิบเรื่องความอดอยากมาพูด เด็กกำพร้าที่ไม่เคยไปโรงเรียนเลยฝึกอ่านเขียนเองอย่างยากลำบากก็ตั้งอกตั้งใจศึกษาข้อมูลมากขึ้น แม้ข้าจะเคยทำงานเป็นบรรณารักษ์ได้นานที่สุด จึงมีเวลาแอบเสริมความรู้ให้ตัวเอง แต่ข้าก็ไม่ได้เป็นเด็กรักเรียนหรอกนะ แค่ไม่อยากแปลกแยกกับคนอื่นๆ ในแดนเทพต่างหาก
และสาเหตุสำคัญคือ…ไม่มีคนคบ
ไม่มีเพื่อน ไม่มีคนรู้จัก ไม่มีญาติ
แล้วตอนนั้นข้าจะทำอย่างไรได้นอกจากเอาหน้าจุ่มหนังสือ
แต่ตอนนี้ไม่ต้องขยันแบบนั้นแล้ว…ซะที่ไหนล่ะ!
“แดนทะเลทรายติดอันดับแดนอันตรายที่ไม่ควรเข้าใกล้ในอันดับที่ห้า” แค่ประโยคแรกก็มือสั่น ข้าอ่านออกเสียงตะกุกตะกักเพราะเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี “แดนนี้ถูกแบ่งเป็นสามเผ่าหลัก คือ…”
