เป๋าในมือมาปิดบังใบหน้าตัวเอง
หัวขโมยอยู่ในสภาพล่อแหลมสุดๆ เขาน่าจะอายุเท่ากับข้าคือสิบแปดปี เป็นชาวพรายที่มีผมขาวและผิวขาวนวล แต่ที่ไม่ธรรมดาคือใบหน้าหล่อเหลาเข้าขั้นดีมาก โดยเฉพาะเวลาเส้นผมเปียกน้ำจนแนบแก้มและลำคอดูเซ็กซี่ รวมถึงเสื้อคลุมอาบน้ำที่แหวกช่วงอกเผยให้เห็นรูปร่างกำลังดี
ในมือของเขาถืออุปกรณ์สื่อสารชนิดหนึ่งซึ่งมีลักษณะเป็นแมลงเต่าทอง คาดว่าคือเครื่องมือสื่อสารยอดฮิตในแดนพราย
“ชุดนั้น…เจ้าคือเหยื่อวันนี้นี่นา!” เสียงตอนถือมีดขู่ข้าคงดัดสินะ เพราะพอพูดโพล่งตะโกนออกมาในยามนี้ถึงได้ฟังไพเราะยิ่งกว่านักร้องบนเวทีในงานเทศกาลเสียอีก ที่น่ากังวลใจคือใบมีดวาววับในมือของเขา และสิ่งของในมืออีกข้างที่กำลังโยนเล่นไปมากลางอากาศ
สิ่งนั้นคือกล่องสีดำสนิทประทับตราสมาพันธ์!!
“อย่าโยนสูงแบบนั้นสิ มันเปราะบาง!” ข้าวิงวอนขอร้องอย่างปวดใจ กลัวว่ายาแรกรัตติกาลด้านในจะเสียหายก่อนถึงมือผู้รับ
“แค่นี้ก่อนนะ พอดีเจอเรื่องน่าสนุก” เด็กหนุ่มโยนเครื่องมือสื่อสารรูปเต่าทองให้เด้งกระดอนบนเตียงด้วยสีหน้าประหลาดใจกับการแสดงออกของข้า “เจอตัวก็ดี บอกมาสิว่ากล่องนี้เปิดยังไง”
ท่าทางของเขาเป็นมิตรกว่าที่ข้าคิด หากไม่นับมีดเล็กที่ชี้ขู่
เฮอะ อย่านึกว่าตัวเองมีอาวุธคนเดียวเลย!
“ส่งกล่องในมือนั่
