นมาซะ ถ้าไม่อยากตาย” ข้าพยายามกดเสียงต่ำ เล่นบทหัวขโมยจี้ปล้นแทนอีกฝ่ายด้วยท่าทางข่มขวัญกะให้คนตรงหน้าหวาดกลัว
‘หมอนั่นไม่หัวเราะก็ดีแค่ไหนแล้ว’
เจ้าเสือไม่ช่วยให้กำลังใจสักนิด ไม่สิ มันขยันบั่นทอนกำลังใจสุดๆ ข้าไม่ดีตรงไหน น่าเกรงขามสู้ชาวพรายตรงหน้าไม่ได้หรือยังไง
“ใจกล้าดีนี่” เจ้าหัวขโมยยิ้ม โอ๊ะ พอยิ้มแล้วหล่อกว่าเดิมอีก รูปร่างหน้าตาแบบนี้เป็นโจรช่างเสียของจริงๆ “แต่จะมีฝีมืออย่างที่ขู่ข้ารึเปล่านี่สิ น่าลอง”
ฉึก!
อยู่ๆ ก็ปามีดไม่รู้จักให้สุ้มให้เสียง หัวใจข้าแทบตกไปอยู่ตาตุ่ม หากก้มหลบไม่ทันได้เจ็บตัวแน่ๆ เผลอๆ จะเจ็บหนักด้วยเพราะตำแหน่งที่เล็งคือกลางกบาล
“โอ๊ะ ปฏิกิริยาไวเกินคาด”
“ขอบคุณที่ชม” ข้าเผลอปากไวอีกครั้ง เป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติด้วยความซาบซึ้งเมื่อโดนชมตามประสาคนดวงซวยที่นานๆ ครั้งจะได้รับการชื่นชม
‘เจ้าสมองกลับหรือไง พูดขอบคุณมันทำไม!’
โฟรเซนด่าเข้าให้ แต่ข้าไม่สนใจ เพราะสิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือการส่งของให้ถึงมือคาโอล่า
“หากเจ้าปล้นข้าเพราะหวังของมีค่าละก็ ข้าบอกเลยว่าเจ้าคิดผิดแล้ว เพราะสิ่งของในกล่องไม่ใช่สมบัติมีราคา แต่เป็นยารักษาชาวพรายต่างหาก ในฐานะที่เจ้าเองก็เป็นประชาชนในดินแดนนี้ ได้โปรดคืนกล่องให้ข้าเถอะ ข้าจะได้รีบนำไปส่งที่สถา
