นพยาบาล”
เด็กหนุ่มลังเลเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำเกลี้ยกล่อมจากใจจริงของข้า เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปรายตามองพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้ากับสภาพไม่น่าเชื่อถือของข้าแล้วเปลี่ยนใจ
“เปิดให้ดูก่อนสิ ถ้ากล่องนี้เป็นยาจริงๆ ข้าจะยอมคืนเจ้า”
คุยง่าย แต่ทำจริงไม่ง่าย เพราะผู้ส่งสารไม่สามารถเปิดพัสดุใดๆ จากผู้จ้างวาน มีเพียงผู้รับของเท่านั้นที่จะคลายเวทตราประทับบนนั้นได้ นี่คือความมืออาชีพของผู้ส่งสาร คือความน่าเชื่อถือที่ใครหลายคนยอมจ่ายเงินในราคาแพงเพื่อใช้บริการ
‘เวลาเหลืออีกหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น’
เจ้าเสือบอกเตือนเมื่อข้าอึกอักไม่รู้จะแก้สถานการณ์อย่างไร
“ข้าเปิดไม่ได้ แต่คนที่เปิดได้อยู่ที่สถานพยาบาล เจ้าตามข้าไปสิจะได้พิสูจน์ด้วยตาตัวเอง” ข้าตัดสินใจบอกตรงๆ เผยให้เห็นความวิตกกังวลบนใบหน้าหล่อเหลา เสร็จละ ข้าเริ่มรู้แล้วว่าควรพูดต่ออย่างไร “ทุกชีวิตมีค่า อย่าชักช้าอยู่เลย ชีวิตคนในแดนเจ้ากำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายนะ เจ้าคงไม่อยากเป็นฆาตกรใช่หรือไม่”
“นำทางข้าไป หากเจ้าโกหก ข้าไม่ปล่อยเจ้ากลับแดนตัวเองแน่”
“ขอบคุณนะที่เชื่อข้า”
ข้าลูบอกอย่างโล่งใจ ขณะเปิดประตูเชื้อเชิญให้เขาไปด้วยกันประหนึ่งเจ้าของบ้าน เด็กหนุ่มก็ชูมีดขู่อีกครั้งด้วยท่าทางอยากแทงจึกสักหลายแผล
“ว่าแต่เจ้าเข้ามาใ
