นบ้านข้าได้ยังไงกัน”
“รีบไปกันเถอะ มีคนป่วยรอยาเยอะมากจริงๆ นะ!” ข้าเปลี่ยนเรื่องแล้วสับเท้าวิ่ง ก่อนจะโดนเด็กหนุ่มกระชากแขนซะงั้น เหวอ อย่าบอกนะว่าจะแทงกันตรงนี้ ปรากฏว่าอีกฝ่ายชี้นิ้วบอกข้าให้ไปอีกทาง เพราะสถานพยาบาลไม่ได้อยู่ที่เดียวกับสถานบันเทิงที่ข้าเจอคาไอล่าสักหน่อย
“ขอบคุณนะ” ข้าเอ่ยอีกรอบด้วยรอยยิ้มแสนซื่อ เด็กหนุ่มถอนหายใจเล็กน้อยขณะเก็บมีด อาจคิดว่าข้าดูไร้พิษภัยเกินกว่าจะเอาเรื่อง ก่อนจะขยับปีกหมวกที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหยิบติดมือมาตั้งแต่เมื่อไหร่และสวมเสื้อคลุมกันลมทับเสื้อคลุมอาบน้ำกันอนาจาร
ไม่รู้ว่าข้าคิดไปเองหรือเปล่า แต่เวลามีคนเดินผ่าน เด็กหนุ่มจะก้มหน้าพยายามหลบเลี่ยงสุดชีวิต
สงสัยจะเป็นหัวขโมยที่มีประวัติโชกโชนมาก
‘หึ แล้วเจ้าจะอึ้ง’
เจ้าเสือคงรู้จักเด็กหนุ่มคนนี้สินะถึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงระรื่นรอชมเรื่องสนุก ถึงว่าสิไม่พาข้าวาร์ปหนีตอนอีกฝ่ายออกจากห้องน้ำ ที่แท้ก็เพราะมั่นใจว่าข้าจะปลอดภัยต่อให้เผชิญหน้ากับโจรใจทรามที่ทรามไม่จริง
เดินตามหลังหนุ่มรูปหล่อต้อยๆ สักพัก เครื่องหมายบวกอันเป็นสัญลักษณ์ของสถานพยาบาลก็ปรากฏตรงหน้า คราวนี้ข้ารีบเปลี่ยนเป็นฝ่ายนำทาง ดึงๆ แขนเสื้อเด็กหนุ่มให้ตามมาดูด้วยตาว่าพูดจริง
“ถ้าเจ้าหลอกข้าละก็…” หัวขโมยเขย่ากล่องในมือด้วยรอย
