ยิ้มกริ่ม
“ข้าไม่โกหกเจ้าหรอกน่า” ข้ากล่าวอย่างมั่นใจพร้อมเปิดประตูเข้าไป กลิ่นยาฉุนแตะจมูกทันทีจนชวนขมวดคิ้ว ข้าไม่ชอบสถานพยาบาลเลยจริงๆ เพราะมาทีไรต้องมีเรื่องเจ็บตัวหรือเรื่องคอขาดบาดตายตลอด
“คาไอล่าอยู่ที่ไหนหรือ” ข้าถามพนักงานสาวตรงโต๊ะต้อนรับด้านหน้า
“เดินตรงเรื่อยๆ ทางนั้นจนถึงห้องสุดท้าย ประตูฝั่งซ้าย เปิดเข้าไปได้เลย”
“ขอบคุณขอรับ” ข้ามารยาทงามเสมอกับคนที่น่าให้ความเคารพ แน่นอนว่าไม่นับรวมเจ้าเสือที่คอยส่งเสียงโหวกเหวกทำลายสมาธิในหัว เพราะเมื่อเดินเข้ามาด้านใน พยาบาลและกลุ่มญาติผู้ป่วยนั่งรอบริเวณนี้ก็ชี้นิ้วมาทางข้าพลางกระซิบกระซาบตลอดเวลา แหมๆ รู้น่าว่าข้าหน้าตาดีมาก เป็นที่นิยมในแดนพรายย่อมไม่แปลก
‘เจ้าไม่เคยส่องกระจกหรือไง หน้าเอ๋อชอบอ้าปากเหวอขนาดนี้ใครจะอยากแต่งงานด้วย’
ถึงไม่มีใครอยากแต่งงานเป็นคู่ชีวิต แต่ก็มีเจ้าที่ตัวติดกันในฐานะคู่พันธะไงล่ะ!
“ใช่เขารึเปล่า”
“คล้ายเขาคนนั้นจังเลย”
“ต้องใช่เขาแน่ๆ”
ขณะที่ข้าเถียงเจ้าเสือ กลุ่มคนก็เริ่มมองมามากขึ้นจนเริ่มผิดสังเกต ถึงขนาดเดินย่องตามหลังมาด้วยชักไม่ธรรมดาแล้ว มีคนดังปรากฏตัวหรือยังไง
“ห้องนี้ใช่ไหม” หัวขโมยชี้ไปที่ห้องกระจกด้านซ้ายที่ปรากฏร่างคนไข้นอนเรียงรายนับสิบซึ่งโอดครวญน่าสงสาร มือที่ถือกล่องสีดำดู
