ทะนุถนอมขึ้น ข้าจึงเปิดประตูนำเข้าไปอย่างเร่งรีบ
“คาไอล่า” ข้าเรียกหญิงสาวที่กำลังเช็ดตัวผู้ป่วยคนหนึ่งโดยจูงมือหัวขโมยให้ตามมาใกล้ๆ ไม่รู้ทำไม…หมอนี่ถึงได้จับหมวกราวกลัวหล่นทุกเมื่อ เป็นดาราชื่อดังหรือยังไงถึงได้กลัวโดนแฟนคลับจำได้ขนาดนั้น
“เอ๊ะ เจ้านั่นเอง รู้สึกไม่สบายหรือ อยากให้ข้าตรวจอาการแล้วใช่ไหม” หญิงสาวยังคงยัดเยียดสถานะผู้ป่วยให้ข้า ถ้าดูเหมือนหนูป่วยขนาดนี้คงดับความหวังที่มีคนมองมาเพราะชื่นชมให้เป็นเรื่องเพ้อฝัน
“ข้าเจอคนส่งของที่ตามหาเจ้าแล้วน่ะ เลยพามาหาถึงที่ นี่ไง คนนี้ที่ข้าเล่าให้ฟัง” เพื่อความแนบเนียนข้าจึงกลบเกลื่อนเล็กน้อยให้เรื่องราวดูน่าเชื่อถือ ผลคือเด็กหนุ่มหลุดอุทานเมื่อถูกดึงให้เผชิญหน้ากับคาไอล่า หญิงสาวขมวดคิ้วทันที กะพริบตาปริบอีกหลายครั้ง ไม่ยักจะสนใจกล่องดำในมือหัวขโมย
“เอ่อ…ช่วยเอ่ยชื่อยืนยันการรับของด้วยนะขอรับ” ข้าเอ่ยตามคำบอกของเจ้าเสือในหัวเมื่อส่งของถึงมือผู้รับ
“ข้า…คาไอล่า เวลโรเทล ได้รับของเรียบร้อย”
สิ้นคำ ใบมอบหมายภารกิจพลันปรากฏตราประทับตรงกึ่งกลาง บ่งบอกว่างานครานี้ลุล่วงด้วยดี ขณะเดียวกันกระดาษสีดำที่ห่อหุ้มกล่องใส่ยาพลันเลือนหายราวไม่เคยมีอยู่ หญิงสาวเปิดฝาง่ายดายราวไม่เคยปิดล็อกมาก่อน
“ขอบคุณท่านมากนะ ทีนี้จะได้มี ‘ยาแก้เมาค้า
