ณ มุมหนึ่งของแหล่งบันเทิงยามราตรี
เสียงเพลงดังกลบเสียงล้มกลิ้งของร่างหนึ่งที่ร้องโอดโอยกุมศีรษะอย่างเวียนหัว ทั้งที่คิดว่าชินแล้ว แต่เมื่อต้องเจอกับเวทข้ามมิติสุดพลิกตลบเป็นเวลานาน ข้าก็กลับมาวิงเวียนแทบอาเจียนอีกครั้งในสภาพหน้าซีดหมดแรง
‘ลุกได้แล้ว หากใครมาเห็นเจ้าทำตัวทุเรศตาขนาดนี้ข้าจะเอาหน้าไปมุดไว้ไหน’
ก็ในตราพันธะตรงต้นแขนขวาข้าไงล่ะ!!
ข้าคิดในใจขณะเกาะกำแพงเพื่อทรงตัว เพราะเมื่อออกจากสมาพันธ์ เจ้าเสือก็ไม่สามารถคงร่างมนุษย์ได้ดังเดิม ต้องอาศัยอยู่ในตราพันธสัญญาและส่งเสียงเอะอะในหัวข้า
“อยากอ้วกจัง”
‘เจ้าแพ้ท้องหรือไง’
หมดกัน คำพูดของมันทำเอาข้ากลืนอาเจียนแล้วตั้งใจสอดส่องรอบกาย พบว่าเบื้องหน้าข้าคือเวทีขนาดใหญ่ที่อัดแน่นเต็มไปด้วยผู้คน จึงไม่มีใครทันสังเกตว่ามีคนต่างเผ่าปรากฏตัวด้วยเวทพิสดาร แสงสีเสียงจัดเต็มในช่วงกลางคืนท่ามกลางดวงดาวสุกสกาว ข้ามองทิวทัศน์ที่แปลกไปอย่างสนใจพลางโคลงศีรษะเล็กน้อยตามเสียงเพลงที่ไม่คุ้นหูแต่ไพเราะชวนเคลิ้ม
‘เจ้ามาทำงานนะ ไม่ได้มาชมความบันเทิง’
นี่ก็ชอบขัดจังหวะอยู่เรื่อย
ข้าทำปากยู่ก่อนจะหยิบบัตรประจำตัวมาดูรายละเอียดด้านหลัง พบว่าวันเวลาต่างจากเดิม และมีวงเล็บเพิ่มเติมว่าแดนพราย ทั้งๆ ที่เมื่อครู่ข้าเพิ่งรับประทานอาหาร
