เที่ยง แต่เพียงพริบตาก็กลายเป็นสองทุ่มครึ่งของอีกวันซะอย่างนั้น
คาดว่าเวทีตรงหน้าจะเป็นกิจกรรมสังสรรค์ประจำปี เพราะรอบตัวข้าเต็มไปด้วยชาวต่างเผ่าส่งเสียงโห่ร้องอย่างสนุกสนานครื้นเครง โชคดีนะที่พิกัดบนเอกสารเป็นมุมอับ ถ้าโผล่กลางเวทีละว้าวุ่นเลย
‘เหลือเวลาอีกสองชั่วโมงครึ่ง ข้าแนะนำให้เจ้ารีบทำงาน หลังจากนั้นค่อยเดินเที่ยว’
“ข้าเที่ยวเล่นได้ด้วยหรือ”
‘ถ้าภารกิจเสร็จก็ไม่มีใครว่าเจ้าหรอก’
ข้ายิ้มกว้างดีใจ ฮึกเหิมในการตามหาลูกค้ามากขึ้น เรียกเสียงหัวเราะรู้ทันของเจ้าเสือที่คงใช้เวทข้ามมิติไปหลายที่ ผิดกับข้าซึ่งอยู่ในแดนเทพมาตลอดจนเหมือนกบในกะลาที่ได้ออกมาดูโลกกว้างครั้งแรก
“มีคำแนะนำดีๆ สำหรับมือใหม่อย่างข้าไหม”
‘อย่าให้ความซวยของเจ้ากำเริบก็พอ’
โครม!!
ปากโฟรเซนโคตรศักดิ์สิทธิ์ พูดปุ๊บข้าที่เพิ่งยืนก็โดนชนจนหัวกระแทกกำแพงด้านข้าง ความมึนปรากฏวาบ พร้อมแรงกระชากที่พาร่างของข้าเข้ามุมอับกว่าเดิมนั่นคือซอยลัดที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านนัก รู้ตัวอีกที เสียงเพลงก็ห่างไกลขึ้นเรื่อยๆ บ่งบอกว่าข้าโดนพาออกจากพิกัดเดิมขึ้นทุกที
เจ็บจัง
‘เจ็บตรงไหน’
“ตรงขมับซ้าย…” ข้างึมงำพูดคนเดียวก่อนจะชะงักเมื่อถูกบางสิ่งจี้เข้าตรงช่องท้อง ไม่ต้องก้มไปมองก็รู้ว่าคือมีดอย่างแน่นอน คาดไม่ถึงว่าแดนพรายจะ
