เสียงตะโกนลั่นของเจ้าเสือเรียกให้ข้าหันไปตามทิศที่มันบอกทันที พลันเห็นร่างคุ้นตาเดินสะพายกระเป๋าคุ้นเคยผ่านไป ท่าทางนั้น ลักษณะเช่นนั้น ไม่ผิดแน่ มันคือเจ้าหัวขโมย!!
“ขอตัวก่อนนะขอรับ” ข้ากล่าวลาคาไอล่า ก่อนจะเร่งฝีเท้าตามร่างนั้นทันที โชคร้ายนักที่ค่ำคืนนี้มีคนมาเข้าร่วมงานเทศกาลเยอะจนแน่นขนัดไปหมด การวิ่งตามจึงไม่อาจทำได้ ข้าจึงต้องปล่อยตัวไหลไปตามฝูงชนโดยจับจ้องแผ่นหลังของเจ้าหัวขโมยตาไม่กะพริบ ด้วยภารกิจที่มีผู้ป่วยหลายชีวิตเป็นเดิมพัน ครานี้ข้าไม่ยอมพลาดพลั้งอีกแล้ว!
‘มันเดินเข้าบ้านหลังนั้น’
สองหัวย่อมดีกว่าหัวเดียว เมื่อมีโฟรเซนช่วยจับสังเกต ข้าก็ติดตามโจรรายนี้ได้ง่ายขึ้น ก่อนจะพบว่าหมอนั่นหายเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง แม้ว่าบ้านหลังนั้นจะไม่ใช่ร้านค้าที่เปิดประตูต้อนรับ ข้าก็สามารถแงะกลอนได้ด้วยวิชาลวดเหล็กตุ้มหูตุ้มใจ!
‘ป่านนี้แล้วยังคิดอะไรติงต๊องอีก เชื่อเขาเลย’
“ขอบคุณที่เชื่อในตัวข้านะ โฟรเซน!”
