วจริงเสียงจริง
“ใช่แล้ว ที่ข้าเดินเล่นแถวนี้เพราะสาเหตุนั้นนั่นแหละ วันนี้มีงานรื่นเริงเลยคิดว่าหากมาแหล่งที่มีคนรวมตัวเยอะๆ จะได้พบกับคนที่จะช่วยส่งของให้ข้าเร็วขึ้น ว่าแต่…ท่านทราบได้อย่างไร”
เพราะข้าคือคนที่ท่านรอยังไงล่ะ!
อยากประกาศตัวมาก แต่ไม่มีน้ำหน้าจะเอื้อนเอ่ยเพราะโดนโจรขโมยของที่ต้องส่งไปแล้ว ถ้าเธอรู้ว่าผู้ส่งสารแห่งสามภพห่วยแตกขนาดนี้อาจส่งเรื่องร้องเรียนในทันที และข้าก็อาจจะถูกหัวหน้าสมาพันธ์เรียกตัวด่วนเพื่อไล่ออก
ไม่ออกหรอก ถ้าออกแล้วจะเอาอะไรกิน!!
“พอดีข้าเห็นคนแปลกหน้าตามหาท่านอยู่น่ะ เห็นบอกว่าต้องส่งกล่องเล็กๆ ให้ภายใน…(ข้าแอบเหล่มองนาฬิกาบนผนังร้าน) สองชั่วโมงนี้น่ะ” กล่าวแล้วพานจะร้องไห้เอาเสียดื้อๆ ข้าเหลือเวลาแค่สองชั่วโมงเท่านั้น!
“จริงหรือ ดีจังเลย เพราะว่าของในกล่องนั่นคือยาแรกรัตติกาลที่ข้าสั่งตรงจากดินแดนรัตติกาลเลยทีเดียว สถานพยาบาลตอนนี้มีคนป่วยนอนรอยานี้เต็มไปหมด หากเขาคนนั้นมาถึงที่นี่แล้วข้าค่อยโล่งใจหน่อย”
ข้าอยากหันไปเอาหัวโหม่งพื้นเพื่อลงโทษความโง่เง่าของตัวเองชะมัด ตั้งใจถามเพราะอยากรู้ว่าภารกิจด่วนนั้นด่วนขนาดไหน พอรู้ความจริงแล้วก็อยากย้อนเวลากลับไปไม่ยอมให้โจรปล้นง่ายๆ เพราะงานนี้…เดิมพันด้วยชีวิต!
‘เซอเซส ทิศสามนาฬิกา!’
