างนั้นหรือ” หญิงสาวเอ่ยอย่างไม่เชื่อสักนิด หน้าข้าที่เจ้าเสือปรามาสทุกวันว่าแสดงความรู้สึกออกมาหมดอย่างไม่ปิดบังคงแสดงความหม่นเศร้าออกมาจนเธอคิดว่าข้าป่วยเป็นโรคร้าย “ข้าชื่อคาไอล่า เวลโรเทล หากรู้สึกไม่สบายตรงไหนก็แวะไปหาข้าที่สถานพยาบาลกลางเมืองได้นะ”
ว่าอะไรนะ คาไอล่า!
ข้าเงยหน้าขวับ อ้าปากค้างเพราะจำแม่นว่า…ผู้รับของที่ระบุในเอกสารคือ ‘คาไอล่า เวลโรเทล’!!
“เกิดอะไรขึ้นหรือ เจ้าดูป่วยหนักมากเลย”
ข้าหุบปากก่อนจะโดนเข้าใจผิดมากกว่านี้ แย่จริง ไม่มีมาดผู้ส่งสารแห่งสามภพเลยหรือไงนะ
‘ทำตัวเหมือนคนปกติให้ได้ก่อนเถอะเจ้าบื้อ’
“เจ้าสิบื้อ!”
ด้วยความปากไวข้าเลยพูดโพล่งอย่างเคยชินกับการโต้เถียงเจ้าเสือในสมาพันธ์ ลืมสนิทว่าตรงหน้าคือหญิงสาวน้ำใจงามที่ตกตะลึงทันควัน ข้ารีบยกไม้ยกมือพัลวัน พยายามแก้ตัวว่าเมื่อครู่ไม่ได้คุยกับเธอ
“แล้วเจ้าคุยกับใครหรือ”
“สัตว์เลี้ยงน่ะ”
ข้าถือโอกาสเอาคืนเจ้าเสือด้วยการย้ำสถานะชัดๆ ก่อนจะรีบเข้าประเด็นก่อนที่หญิงสาวจะเดินหนีเพราะสีหน้าข้าแสดงออกถึงการชวนตีมากเกินไป
“คาไอล่า ท่านกำลังต้องการสิ่งของบางอย่างที่เร่งด่วนมากๆ ใช่หรือไม่”
หญิงสาวเลิกคิ้ว ก่อนจะขมวดคิ้ว การแสดงออกที่บ่งบอกถึงความตกใจและลำบากใจนั้นทำให้ข้ามั่นใจว่าคนนี้คือผู้รับของตั
