“ข้าจะโดนไล่ออกไหม”
‘ไม่เกินสองชั่วโมงนี้แน่นอน’
ข้ากุมขมับกับคำตอบที่ไม่ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นสักนิดของเจ้าเสือ อยากเถียงอีกหรอกนะแต่ตอนนี้หดหู่จนพูดไม่ออก ข้าเดินเตร็ดเตร่พยายามหาทางตามหาโจรผู้นั้นอย่างไร้จุดหมาย จงใจไปตามแหล่งบันเทิงต่างๆ ที่น่าจะมีเหยื่อน่าสนใจให้หมอนั่นปล้นชิง ผลคือถูกเสียงหัวเราะเฮฮาและรอยยิ้มสนุกสนานของนักท่องเที่ยวตอกย้ำจนโศกเศร้าเข้าไปใหญ่
ไม่นะ งานที่สามร้อยเก้าสิบเก้าของข้า จะจบสิ้นเร็วขนาดนี้ไม่ได้!
“เจ้า…ไม่สบายหรือ” น้ำเสียงเจือความเป็นห่วงช่างหวานปานน้ำทิพย์ชโลมจิตใจแสนว้าวุ่นของข้า ผู้เอ่ยถามเป็นหญิงสาวชาวพรายแสนงดงาม สวมชุดกระโปรงสีขาวราวนางฟ้ามาโปรดครึ่งเทพตัวน้อยๆ ให้พ้นจากความซวย
สีผมของชาวพรายจะมีสีขาวนวลเหลือบประกายดุจแสงจันทร์แตกต่างจากเผ่าอื่น เช่นเดียวกับผิวพรรณเนียนละเอียด ซึ่งนั่นคือลักษณะของหญิงสาวตรงหน้าข้าทั้งสิ้น เส้นผมสีขาวถูกปล่อยยาวสยายทั่วแผ่นหลัง ใบหน้าสวยอย่างลึกลับทอดดวงตาสีจางมองข้าอย่างห่วงใย
“ข้าเป็นหมอ หากรู้สึกไม่สบายตรงไหนก็บอกได้นะ” หญิงสาวกล่าวเมื่อเห็นข้านิ่งไปนาน แต่ต่อให้เป็นหมอเทวดาก็คงไม่สามารถรักษาความทุกข์ของข้าตอนนี้ได้หรอก
“ขอบคุณนะขอรับ แต่ข้าไม่เป็นอะไร”
แม้จะชอกช้ำน้ำตาตกในอยู่ก็เถอะ กระซิก
“อย่
