ระต่าย
ข้ายอมรับว่าซีเอลตามใจจีเซลมากจริงๆ
“หน้าไม่อายน่ะสิไม่ว่า” เจ้าเสือกระซิบ
“ท่านรองให้ข้ามาตามพวกเจ้าทั้งสองน่ะ” ซีเอลเอ่ยด้วยประกายตาที่วาววับประดุจราชสีห์ไปทางโฟรเซน จริงสิ ต่อหน้าจีเซลนอบน้อม แต่ลับหลังพร้อมเชือดไม่เลี้ยงนี่นะ “เห็นว่ามีภารกิจเหมาะสมให้เด็กใหม่ เสร็จธุระตรงนี้แล้วก็ไปหาที่ห้องท่านรองด้วยล่ะ”
“ขอบคุณขอรับ” ข้าตื่นเต้นจนตาโต พลันสายตาข่มขู่ของซีเอลอ่อนลงเหลือเพียงรอยยิ้มบางและอุ้งตุ๊กตาแมวที่ลูบศีรษะข้าสองแปะ
“เจ้าเป็นเด็กดีนะ ไม่น่าผูกติดกับเสือปากเสียอย่างโฟรเซนเลย”
“ใช่ไหมล่ะขอรับ”
“เจ้าจะไปไหนก็รีบไปเลย” โฟรเซนโบกมือไล่ซีเอลอย่างไม่ต้อนรับ รอยยิ้มของซีเอลพลันยกขึ้นอย่างน่าหวาดหวั่น เขาเอื้อมมือไปข้างเอวคล้ายต้องการหยิบแส้ฟาดสั่งสอนเจ้าเสือบางตัว ซึ่งข้าเต็มใจอย่างยิ่ง
“ซีเอล คั้นน้ำส้มให้ข้าที” เสียงใสๆ ของจีเซลดังแทรกซะก่อน
“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ ท่านจีเซล”
แม้ข้าสงสัยว่าในเมื่อรายการอาหารมีน้ำส้มให้สั่ง แล้วทำไมจีเซลถึงให้ซีเอลคั้นด้วย แต่ในเมื่อเจ้าตัวยิ้มระรื่นดีใจ ข้าเองก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินรสนิยมของทั้งคู่ แม้จะเสียดายนิดหน่อยตรงอดเห็นเจ้าเสือโดนกระทืบ ข้ากำลังจะบีบซอสใส่จานทำเป็นป้ายเชียร์ซีเอลแล้วเชียว
“เจ้ากล้าเชียร์คน
