ห่างจากโต๊ะขนมของจีเซล
“หูกระต่ายก็น่ารักดีนะ?”
“คิดว่ามีแค่หูกระต่ายหรือไง คอยดูไปเถอะ เดี๋ยวเจ้าจะเจอชุดที่เกินจินตนาการกว่านี้แน่ ไม่ว่าจีเซลจะปฏิเสธยังไง แต่นิสัยแบบนั้นก็เด็กอยู่ดี” เจ้าเสือกล่าวพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่ง ห่างจากโต๊ะของคู่หูชอบตีสองหน้าอยู่มากโข คงกลัวเด็กน้อยได้ยินละมั้ง
“ซีเอลตามใจเจ้านายเกินไป ทำพยัคฆ์เมฆาเสียภาพลักษณ์หมดแล้ว”
“ข้าไม่คิดว่าพวกเจ้ามีภาพลักษณ์ที่ต้องรักษาอยู่แล้วนะ”
ข้านึกภาพพี่ซัฟเฟอร์ที่สวบขนมด้วยหน้าตายๆ เอรินที่ตาปรือตลอดเวลา และเจ้าเสือข้างกายที่ไม่เห็นจะมีดีตรงไหนนอกจากกลั่นแกล้งเจ้านาย
“พูดอีกทีสิ”
“อื้อๆๆ!”
สองแก้มโดนมันบีบจนหน้าบู้บี้ ข้าดิ้นประท้วงอยู่หลายทีกว่าจะได้สั่งอาหาร แน่นอนว่าแอบแย่งอาหารของโฟรเซนจนเกิดศึกช้อนปะทะส้อม เพราะข้าไม่รู้นี่ว่าที่นี่มีอะไรอร่อย เลยอยากชิมหลายๆ อย่างหน่อย
จึกๆ
มีคนสะกิดไหล่ข้าตอนกำลังแย่งกุ้งจากจานโฟรเซนสำเร็จ เพราะรู้สึกแปลกๆ ราวกับถูกบางสิ่งนุ่มนิ่มสัมผัส ข้าจึงขมวดคิ้วโดยยังคาบส้อมคาปากพลางหันไปด้านหลัง ก่อนจะอ้าปากค้างจนส้อมหล่นกระทบจาน เพราะคนคนนั้น…คือซีเอลที่บนศีรษะมีหูกระต่ายสีชมพูสมใจจีเซล แต่มือนั้นกลับสวมอุ้งตุ๊กตาแมว แถมด้านหลังยังแปะหางวัวอีกด้วย
ผ้ากันเปื้อน… มือแมว… หางวัว…หูก
