านั้น” จีเซลเอ่ยเสียงห้วน
“ขอโทษจริงๆ ขอรับ แต่เมื่อไม่มีท่าน ข้าก็ข้ามมิติไปไกลสุดได้แค่ตลาดริมเมืองแดนมนุษย์เท่านั้น ที่นั่นมีเพียงหูกระต่ายสีขาวกับสีดำ ข้าเลยซื้อมาทั้งสองสี” ซีเอลหยิบที่คาดผมหูกระต่ายสีดำมาโชว์เจ้านายตัวน้อยอย่างขอความเห็นใจ
“ข้าบอกว่าสีชมพูก็ชมพูสิ ไม่รู้ละ หากเจ้าหามาไม่ได้ ข้าจะไม่ยอมกินข้าว” จีเซลยื่นคำขาด ซีเอลแทบหัวใจสลาย
“ข้าจะรีบหาโดยเร็วที่สุด” ดวงตาของพยัคฆ์หนุ่มในสภาพสวมหูกระต่ายสีขาวแฝงความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด ก่อนเจ้าตัวจะหยิบเอาถุงกระดาษสามถุงให้จีเซลที่ใช้หางตาเหลือบมอง ใบหน้าน่ารักบึ้งตึง “นี่เป็นขนมจากแดนมนุษย์ที่ข้าซื้อมาเมื่อครู่ ยังอุ่นๆ อยู่ ได้โปรดทานระหว่างรอข้านะขอรับ”
จีเซลสะบัดหน้าไปอีกทางคล้ายไม่สนใจ ซีเอลจึงวางถุงขนมทั้งสามลงบนโต๊ะด้วยรอยยิ้มเจื่อน
“ข้าจะรีบกลับมาหาท่าน ท่านจีเซล”
ทันทีที่ร่างนั้นหายไปด้วยเวทข้ามมิติ มือเล็กๆ ของเด็กน้อยก็เปิดถุงขนมทั้งสามมากินอย่างมีความสุข ใบหน้าน่ารักราวเทวดาตัวน้อยหากแต่มีปีกปีศาจงอกอยู่รางๆ (ในความคิดข้า) กำลังแย้มยิ้มสนุกสนาน
ชักสงสารซีเอลซะแล้วสิ
“ไม่ต้องสงสารหรอก มันออกจะดีใจที่สามารถทำให้เจ้านายมีความสุขเล็กๆ น้อยๆ ได้ด้วยการแต่งตัวประหลาดๆ” โฟรเซนกระซิบที่ข้างหูก่อนจะลากตัวข้าให้ออก
