เนื่องจากตอนนี้เป็นช่วงเที่ยง เจ้าเสือเลยพาข้าวาร์ปมาห้องอาหารที่ซึ่งคาดว่าสมาชิกทุกคนมารวมตัวกัน แต่พี่เพลกลับไม่อยู่ซะงั้น คนที่นั่งน่ารักอยู่ตรงโต๊ะโดยรอให้พยัคฆ์เมฆาของตนหาอาหารมาบริการปานคุณหนูที่ได้รับการประคบประหงมราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบคือ…เด็กน้อยนามจีเซล
“สวัสดีตอนเที่ยงนะขอรับ” ข้าทักทายรุ่นพี่อย่างมีมารยาท ปรากฏว่าเด็กชายตัวน้อยเงยหน้าจากหนังสืออ่านเล่นก่อนจะยิ้มนิดๆ แต่อานุภาพทำลายล้างสุดๆ ข้าเคลิ้มหน้าเพ้อไปครู่หนึ่งกับความน่ารักของเทวดาตัวน้อยที่น่าโอบประคองกลางฝ่ามือ
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมซีเอลถึงหวงจีเซลยิ่งกว่างูจงอางหวงไข่
“เข้าใจข้าแล้วใช่ไหม” เสียงนุ่มทุ้มฟังคุ้นหูเอ่ยด้านหลังข้า ซีเอลนั่นเอง วันนี้เขามาในชุดแปลกตาน่าตะลึง เพราะชุดสูทสุภาพถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตขาวทับด้วยกั๊กสีดำ แถมยังติดโบตรงคอเสื้ออีกด้วย ไม่เข้ากับผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานติดลูกไม้ และ…หูกระต่ายสีขาวบนศีรษะ!
“ขอโทษด้วยท่านจีเซล ข้าหาหูกระต่ายสีชมพูไม่เจอจริงๆ” ซีเอลเผยสีหน้าเจ็บปวดอย่างสุดซึ้ง ขณะที่จีเซลเหลือบมองด้วยดวงตาเปล่งประกาย ข้าคล้ายเห็นปีกและหางของปีศาจปรากฏรางๆ ซ้อนทับภาพเทวดาตัวน้อยที่กำลังแสยะยิ้ม
แต่ก็ยังดูน่ารักน่าชังจนน่าจับกอดสักทีสองทีอยู่ดี
“ข้าย้ำแล้วนะต้องเป็นสีชมพูเท่
