างมีหรือข้าจะไม่รู้ เรื่องติงต๊องไร้สาระทั้งนั้น”
“เจ้าเสือบ้า!”
“ขอเถอะเลิกสร้างความวุ่นวายในห้องพยาบาลแสนสงบของข้าได้แล้ว” คาร์ทขัดเมื่อข้าตั้งท่าตีกับเจ้าเสือรอบที่เท่าไรไม่รู้ของวัน เพราะเห็นแก่ผู้อาวุโสของสมาพันธ์ ไม่ใช่เพราะสู้ไปก็แพ้ให้เจ็บช้ำ ข้าจึงโค้งตัวเคารพก่อนจะดึงแขนโฟรเซนออกจากห้องโดยมีเสียงโหวกเหวกโวยวายดังตลอดทาง
เจ้าของเรือนผมสีเขียวตะไคร่ดันแว่นตาข้างเดียวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
“ยิ้มอย่างจริงใจได้แล้วนี่นะ โฟรเซน”
