ข้าได้รับบัตรประจำตัวแล้ว
สมกับเป็นบัตรของผู้ส่งสารแห่งสามภพ เพราะหักไม่งอ โดนไฟไม่ไหม้ แข็งแรงและประณีตอย่างมากโดยเฉพาะลวดลายพยัคฆ์เมฆาอันเป็นสัญลักษณ์ของสมาพันธ์ เสียอย่างเดียว…
รูปข้าโคตรอัปลักษณ์เลย!
หน้าเหวออย่างเอ๋อ ตาโตๆ ที่ถลึงจนแทบถลน ปากอ้านิดๆ ดูน่าเกลียดสุดขีดจนอยากหาอะไรมาปิด
“ฮ่าๆๆ”
ใครเลยจะหัวเราะเยาะข้าได้สะใจเท่าเจ้าเสือของข้าเอง…มันถึงกับลงไปกลิ้ง ตีพื้นป้าบๆ ระบายความหรรษาที่อยากเอาบัตรของข้าไปอวดสมาชิกทุกคนให้เชยชม
“เพราะเจ้านั่นแหละ” ข้าเดินไปเตะ แต่เจ้าเสือกลิ้งหลบทัน ข้าเลยลื่นล้มจนก้นจ้ำเบ้าซะแทน “โอ๊ย!”
เจ้าเสือหัวเราะดังกว่าเดิมกับสภาพติงต๊องน่าอนาถของเจ้านาย ฮึ่ม เมื่อวานไม่น่าสงสารมันเลย
“ไม่ต้องห่วงนะเซอเซส บัตรประจำตัวมีวันหมดอายุ ถึงตอนนั้นเมื่อไหร่เจ้าค่อยถ่ายใหม่แล้วกัน” คาเทลเรียสหรือคาร์ทเอ่ยระหว่างที่ข้ากับเจ้าเสือเริ่มตีกันบนพื้นห้องพยาบาลในท่ากระโจนปล้ำกลิ้งไปกลิ้งมากับพื้น
“จริงหรือขอรับ”
“จริงสิ แต่กว่าจะหมดอายุก็อีกร้อยปีน่ะนะ”
ข้าห่อเหี่ยวใจในทันใด อีกร้อยปีเชียวหรือ ข้าต้องทนดูภาพทุเรศนี้รวมถึงนำของสิ่งนี้แนะนำตัวเวลาปฏิบัติภารกิจไปถึงร้อยปีเชียวหรือ ไม่สิ จะมีชีวิตรอดถึงร้อยปีรึเปล่าก็ไม่มั่นใจ ขนาดเตะเสือย
