เป็นตัวเจ้าที่น่าตลกเช่นนี้ อย่าเปลี่ยนตัวเองเพราะข้าเด็ดขาด”
คนอยากโอ๋บอกไม่ต้อง คนโมโหดันบอกว่าน่าตลก ข้าไม่เหลือความเห็นใจใดๆ แก่เจ้าเสือที่อมยิ้มนิดๆ ตรงมุมปากอย่างพึงพอใจหลังทำหน้าตึงตลอดนับตั้งแต่ซีเอลเอ่ยเรื่องอดีต
“ง่วงแล้วจะมานั่งบื้ออยู่ทำไมอีก” เจ้าเสือเอ่ยเมื่อเห็นข้าหาว พอหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน ข้างึมงัมงัวเงียพลางขยี้ตาแรงๆ เมื่อเห็นมันยื่นมือมาให้เหมือนอยากช่วยพยุงดีๆ ทั้งที่ตลอดมาชอบช้อนใต้รักแร้แล้วหิ้วข้าเหมือนผ้าขี้ริ้วเน่าๆ
“คิดมากเดี๋ยวข้าปล่อยให้เดินกลับเองซะเลย”
“อ้างโน่นอ้างนี่ แต่เจ้าไม่กล้าทำหรอกน่า” ข้ารีบคว้ามือมันมากำแน่นเพราะกลัวโดนทิ้งจริงๆ เจ้าเสือชอบแกล้งกันอยู่ด้วย นั่นไง มันพยายามจะสลัดมือหลายครั้ง แต่เมื่อได้เกาะแล้วข้าก็ไม่ปล่อยหรอกน่า
พลันเสียงหัวเราะดังเบาในลำคอของเจ้าเสือเมื่อข้าพยายามยัดเยียดตัวเองด้วยการปีนขึ้นไปเกาะบนท่อนแขนแข็งแกร่งของมันเหมือนหมีโคอาล่าเกาะต้นยูคาลิปตัส ก่อนภาพรอบกายจะกลายเป็นสีดำมืดพร้อมความวิงเวียนชวนอาเจียนของการใช้เวทข้ามมิติ รู้ตัวอีกทีข้าก็ยืนในห้องนอนที่…ไร้เพดาน
จริงสิ ซัทเซนเจาะเพดานทะลุจากชั้นบนลงมานี่นะ
ข้ากับเจ้าเสือมองหน้ากัน ก่อนจะมองห้องที่เละเทะจากพลังลมของเอรินและความเสียหายที่
