่น โซ้ยเค้กก้อนที่สองแล้ว
“ในสมาพันธ์มีสมาชิก…” ข้านับนิ้ว “หกคนเองหรือขอรับ”
“ความจริงแล้วหากไม่นับเหล่าพยัคฆ์เมฆา สมาพันธ์มีสมาชิกทั้งหมดเจ็ดคนน่ะ แต่คนสุดท้ายไปปฏิบัติภารกิจอยู่ต่างแดน จึงมาร่วมงานรับน้องไม่ได้”
“เขาจะกลับมาเมื่อไหร่หรือขอรับ” ข้ากระตือรือร้นอยากรู้จักรุ่นพี่ทุกคน ถึงจะเหลือเชื่อที่สมาพันธ์ใหญ่ขนาดนี้แต่มีสมาชิกน้อยนิดขนาดสองมือยังนับไม่ครบก็ตาม
“ข้าเองก็ไม่แน่ใจ เพราะสมาชิกรายนี้ไม่ค่อยกลับสมาพันธ์ เขาอยู่แผนกประจำนอกสถานที่น่ะ”
“แผนกประจำนอกสถานที่?” ข้าทวนคำงุนงง มีคนเดียวยังแยกแผนกได้ด้วยหรือ
“เจ้าตัวตั้งขึ้นมาเองน่ะ” พี่เพลขยายความ “เพราะว่าชอบท่องเที่ยวตามที่ต่างๆ ไม่ว่าจะว่างงานหรือมีงาน หากไม่จำเป็นจริงๆ ก็ไม่กลับมาที่นี่หรอก เพราะเขารับงานผ่านทางพยัคฆ์เมฆาที่มีความสามารถพิเศษกว่าใคร นั่นคือการข้ามมิติระยะไกลได้โดยไม่จำเป็นต้องมีเจ้านายคอยคุมพลังอยู่เคียงข้าง…เอรินนับว่าเร็วที่สุด หากแต่ผู้ข้ามมิติอย่างอิสระโดยแท้จริงคือชาเร็ตต้า”
ชาเร็ตต้า…ข้าทวนชื่อนั้นในใจ
“ผู้เป็นนายชื่อราพิตต์ มีพลังเวทสูงจนน่ากลัวและรักอิสระยิ่งชีพพอๆ กับพยัคฆ์ของเขา”
ราพิตต์…ข้าทวนอีกชื่ออย่างจดจำ หากได้พบโดยบังเอิญละก็ ข้าก็จะ…จะ…แนะนำตัวเองอย่างนอบน้อมด้วยท่าทางน่าเอ็นดู เ
